Het visje en het water

Het volgende verhaal kan helpen een vals menselijk gezichtspunt te doorzien, te verlaten en voor een waar gezichtspunt in te ruilen. Het is een poging om wat 'ik' in wezen ben, vormloos en onvoorstelbaar, zichtbaar te maken.

Voor de meeste mensen is de stap om het vormloze Zelf rechtstreeks te zien en te zijn te groot. Voor hen kan dit beeldverhaal een opstapje zijn. Ik gebruik het in het kader van een rollenspel met visualisatie-elementen ter ondersteuning van het proces om theorie in praktijk om te zetten. Het doel is het gezichtspunt dat ik uit lichaam, geest, gevoelens, emoties en gedachten zou bestaan in de juiste context te houden, terwijl het ware Zelf tegelijkertijd moeiteloos en vormloos op de voorgrond blijft.

Het visje

Stel jezelf voor als een visje dat in de grote oceaan van het leven zwemt, zich in het algemeen klein en bedreigd voelt en moet vechten om te overleven. Op een goede dag komt hij een andere vis tegen die beweert dat hij niet dat visje, maar de oceaan is. Het klinkt hem ongelooflijk in de oren en lijkt tegen alle logica in te druisen, maar iets in hem gelooft het omdat hij die andere vis vertrouwt. Vervolgens hoort hij dat hij diep in zichzelf moet leren kijken om die oorsprong - de oceaan, het water - te vinden. Daarna leert hij dat die bron onverplaatsbaar en alles-kennend moet zijn. Verder kan hij door geen enkele gebeurtenis worden beïnvloed en is hij ongeboren, onsterfelijk; hij is de moeiteloze drager van alles. Als het visje dat allemaal grondig heeft onderzocht en verteerd, ziet het in dat hij geen visje is, maar dat het water om hem heen zijn eigen wezen moet zijn en dus iets is, wat niet rechtstreeks gekend kan worden maar wat je alleen maar kunt zijn.

Dit is het inzicht:

Het visje ziet in dat het op een bepaald niveau niet bestaat, maar in wezen het water is.

Het water

Nu pas begint het eigenlijke werk: het gezichtspunt van het visje loslaten en het gezichtspunt van het water, de Absolute Bron, aannemen. De belangrijkste vergissing die men kan maken, is trachten vanuit het visje het water te bereiken. Op die manier krijgt de zoeker hooguit een jojo - relatie met de werkelijkheid door af en toe het water te zijn - bijvoorbeeld in meditatie - maar voor het overige het visje te blijven in een oceaan die op zijn best wat vriendelijker is. Als het visje inziet en accepteert dat hij het water nooit kan bereiken, kan het onderzoek een wending krijgen. Dankzij de vis wordt hij zich bewust van het bestaan van de oceaan en van het feit dat daar rust en vrede heersen. Hij komt tot het inzicht dat hij zich van de vis los kan maken, door de aandacht er niet op te richten. Door die aandacht leert hij kiezen:

Hij kan de vis volgen

of de aandacht op de oceaan gericht houden.

De aandacht

Nu wordt het onderzoek op de aandacht, op het kennen Zelf toegespitst. Speelt de aandacht zich af vanuit de vis, dan is er sprake van een enge, grote oceaan, een kleine, kwetsbare vis en van een activiteit van de vis zelf.

Komt de aandacht vanuit het water, dan is er sprake van een vis in een oceaan en heeft de aandacht geen basis, dus ook geen activiteit. Na wat overpeinzing blijkt er niet te ontkomen aan het inzicht dat die aandacht altijd onafhankelijk is van wat er in mij verschijnt. Ondanks dat inzicht is er in de praktijk nog maar weinig veranderd.

Het visje eigent zich de aandacht toe

Verhuist de aandacht weer naar de vis, dan zal die zich gewoonlijk afvragen wat hij van de oceaan vindt. Die vis heeft daar wel een mening over: hij ziet er letterlijk en figuurlijk niets in en vindt er geen bal aan. En dat is voor de meeste zoekers het einde van de zoektocht in deze richting, want ze doen en geloven precies wat het denken wil. De reden daarvan is dat de vis zichzelf als basis van die aandacht, het aanwezig-zijn, aanwijst. Onze onwetendheid heeft ons tot slaaf gemaakt door de aandacht - het kennen - te zien als een 'ik' met een lichaam en een intellect.

Die koppeling tussen het kennen en het gekende als een zelfstandig belichaamde eenheid is onze enige gebondenheid. Aldus ontstaat de terreur van het denken met zijn broertjes gevoel en emotie die door de meeste mensen voor zoete koek wordt geslikt. We mogen graag opscheppen over de nobele kanten van die nar en zien niet voorbij de mist van:

'Ik denk dat toch? Ik voel dat toch?' We lijden als anderen dit 'ik-denk-en-voel-toch-wezen' niet op waarde schatten en wanen ons in de hemel als het wordt geprezen. Om maar niet te spreken van de innerlijke dialoog die zich in die situatie afspeelt: wat heb ik dat toch goed gedaan, of fout, of stom, of slim, noem maar op; en: ik kan het toch niet, of: zie je wel dat niemand van mij houdt? En wat die anderen betreft, zijn de gedachten in het algemeen kort en krachtig: het is altijd hun schuld. De nachtmerrie dat wij het zelf zijn die deze hoofdpersoon in waak- en droomtoestand spelen, en dat wij het zelf zijn die denken en dus gedachten kunnen maken, is de leugen die 'Maya' heet.

Lijd je aan identificatie met die tijdelijke vis en wil je daarvan af, sleutel dan niet aan die vis, want dat zal je niet verder brengen dan het inzicht dat je er niets mee opschiet. In de praktijk zullen de meeste mensen er evenwel niet aan ontkomen, omdat het denken wordt geloofd en de overtuiging postvat dat er iets aan de vis moet veranderen en/of verbeterd worden. Omdat de leugen jaar-in-jaar-uit voor waarheid is versleten, kun je je niet voorstellen dat jij nu al de wezenlijke kenner bent van wat jij je 'zelf' noemt, en dat je nu al volkomen onafhankelijk bent van het gekende. Dat gekende bestaat uit jouw zogenaamde gedachten, gevoelens, emoties en lichaam, dat begrensd in een grote, zogenaamd echte wereld leeft en handelt.

De aandacht is onafhankelijk van het visje

Richt je aandacht op het water waar deze vis in verschijnt en verdwijnt. Luister en kijk naar de elementen die zeggen, zeiden en zullen zeggen dat jij de aandacht, die aanwezigheid en die kenner bent, en niet die tijdelijke, begrensde druktemaker. Wees de oceaan en zie dat het water geen actie hoeft te ondernemen om de vis te volgen. Waar de vis ook denkt heen te zwemmen: het water volgt hem zonder zich te verplaatsen. Zie in dat welke nobele of wrede handeling de vis ook verricht, het water nooit wordt geschaad. Begrijp dat de vis dat water, de ruimte, nooit kan bereiken. Onderzoek waarom Jij de aan- en afwezigheid van de vis in waak- en droomtoestand wel moeiteloos kunt volgen.

Wordt het dan niet tijd dat je toestaat en beleeft dat jij het water, dit vormloze kennen bent, waarin tijdelijk een vis verschijnt om jouw grootsheid te belichten? Is het niet dankzij de vis dat jij weet het onvoorstelbare te zijn? Wees niet bang voor stempels als hoogmoedswaanzin, ijdelheid en zo voort, want wie kan zichzelf op de schouders kloppen voor het overwinnen van zijn ijdelheid? Ga steeds aan de gedachten voorbij door te zien dat ze niets met jou - het water, de aanwezigheid - te maken kunnen hebben. Laat de vis zijn gang gaan en begrijp dat wie of wat zich ook met de vis of me diens handelen wil bemoeien, bij de vis hoort en niet bij Jou. Sta jezelf toe dat onbelichaamde, moeiteloze alles, dat volwaardige aanwezig-zijn, dat naakte 'Al' te zijn.

De aandacht, het jezelf-zijn, is het water

Nu je weet dat de aandacht en het water één en hetzelfde zijn, moet je alleen nog ophouden te luisteren naar de beweringen van de vis en niet meer zijn raad en mening vragen. Word sterk in dat voor-alles-zijn, en leer dat Jij er ook bent als er geen vissen zijn om van je aanwezigheid te getuigen. In het begin zul je dat misschien alleen kunnen als de vis even mediteert, later kun je het als hij zwemt.

Wees niet bang dat je misschien verdwijnt als er niets in je verschijnt. Jij kunt niet verdwijnen en weer verschijnen. Jij bent ongeboren; jij bent datgene waar alles in verschijnt en verdwijnt. Als je met dat onbevlekte geheel bent verzadigd en twijfels je niet meer kunnen bereiken, kun je de vis en al het gekende weer gewoon toestaan, omdat jouw kennende en niet-actieve, vormloze kant niet meer aan een gekend object vastzit. Jij bent zelf die onveranderlijke kennendheid, dus draag je alles moeiteloos in je en laat je het verder zo. Wat zou er nog buiten jezelf kunnen zijn, nu je weet dat alles in jou is? Langzaam maar zeker zul je helemaal zien dat die vissen niets anders dan dat ene Zelf zijn.

Voor het water kan er vis noch activiteit bestaan

Water-zijn staat geen vissen toe, omdat er niets anders is dan water. Als alles uit water bestaat, kan en hoeft water zich nooit te verplaatsen, waardoor er wat het water betreft geen activiteit kan bestaan. De oceaan is zich weliswaar dankzij de vis bewust geworden dat hijzelf water, vormloze aanwezigheid is, maar voor en tijdens dat proces was hij al water en kennendheid. Kun je dan nog zeggen iets bereikt te hebben, en dat er iets is gebeurd? Als ik dat feit accepteer en dus nooit een vis, noch zijn objecten van het kennen ben geweest, heb ik die ook nooit ervaren omdat ik mijn kennen - mijn water-zijn - nooit kan hebben verlaten. Daarom kan er geen andere slotsom zijn: er kunnen geen objecten van het kennen bestaan. Daarom ervaren we geen objecten, maar alleen het kennen zelf, het alomvattende bewustzijn. Die ervaring bewijst dat de vis en zijn wereld geen objecten, maar uitsluitend het Kennen, het bewustzijn zelf kunnen zijn. De zoeker blijkt helemaal het gezochte Zelf te zijn. Hiermee is elk gevoel van afgescheidenheid buiten dat ene Zelf vernietigd, omdat er geen vissen bestaan.

Durf deze feitelijkheid langzamerhand in je leven toe te staan: jij bent nooit begrensd, nooit geboren noch actief geweest, en wees voortaan die gelukzalige vrijheid, want die is gewoon je Zelf.

Bron tekst Jan van Delden

Life lessons from a small island

Colonsay island, Scotland

When Kate Oldfield took a sabbatical from the city, she brought home more than a love of fresh air and new-found appreciation of modern technology.

My husband, Andrew, and I don’t belong to the city. We are, however, very happy here. We live in the modern house we’ve built from scratch in Battersea, South London, right by our son’s brilliant school. We have lots of friends, there are endless opportunities for me as a freelance writer and my husband runs a successful building-design firm. But… Our belief in our city selves is always brought up short by that little word with disproportionate importance.

The source of this conflict is the fact that we were both brought up as far away from a pulsating metropolis as you can imagine. Andrew grew up in the Hebrides, on an island nine-miles long. I was raised on a remote sheep farm in North Yorkshire. The slight tingling sensation that we should, one day, go back to our roots became a full-blown itch once we had kids. It seemed only fair to give them a taste of what we had been gifted in our own childhoods.

It’s so easy to feel guilty; many mothers worry about bringing up their children in a city. It’s a wasted emotion – if we are doing all we can, surely it’s impractical to expect more. That’s easy to say, of course. We have chosen the city as our environment, but still we want to know that when our children grow up they’ll be comfortable with the many choices life has to offer them.

So, when we were offered the chance to work through the spring on Colonsay, the remote island where Andrew grew up, we said yes. Immediately. And then the enormity of the plan hit us. Our eldest, Keir (aged nine), would have to be taken out of school, removed from his friends. We would have to turn down lucrative book and building contracts. I would also have more shallow deprivations to negotiate. I am a modern-communication junkie. I love my laptop and my iPhone, and, although you can get broadband at the island’s hotel and there is a mobile-phone mast, neither is guaranteed to work. Furthermore, I’m a party girl. The total population of Colonsay hovers around 100, including grannies and babies. The opportunities for 'swanning about' are zero.

More importantly, we could only hope that the Hebridean weather (rain, cold, power cuts, lack of ferries in the storms) and living in close proximity without respite for two months wouldn’t drive us all to distraction, despair, divorce or all three.

Despite the potential for disaster, we were beside ourselves with excitement. We would not be ‘tourists’, but live and work as temporary islanders. Andrew and his team would renovate the Colonsay hotel and 14 holiday cottages. I would do the photography for their new website. Keir would go to the island school (swelling the numbers to 10). Our baby, Molly, and toddler, Rafe, would learn to go beyond the front door without fear of kidnap or a road accident. But, to make this more than a game, we wanted to ensure we would all feel better, rather than worse, for the experience when we returned. Of course, we expected it to change us, but we didn’t realise how profoundly we would be transformed by taking a sabbatical from modern living. Here are some of the life lessons I brought back from spending two months in the middle of nowhere.

Being busy doesn’t mean you get more done

In the city, we rely on the proximity of supplies and slick technology to support our frantic lives. On Colonsay, we were brought up short. When the ferry was cancelled one day, it meant no deliveries, for the fridge or the business, for three days. There was a 12-hour power cut, during which neither laptop nor cooker worked. My work package to Edinburgh missed the boat and therefore its deadline. Whereas, normally, we could counteract these hiccups by shouting, running faster or wheedling for help, these tactics have no purchase on a tiny island. The roads are too narrow for speed. You are 25 miles from the mainland. There is nobody around, or interested, to hear your frustration.

We began to plan ahead – well ahead. Consequently, we found we had more time, which was a shock. But it was even more of a surprise that, in our ‘non-busy’ moments, we were able to do the little things that make a difference. I wrote letters. Our son kept a blog. My husband went for walks; he ate and slept well (all unusual). Our two-year-old broke his own record for non-stop jumping on the trampoline.

When we returned to London, I took one look at the endless, guilt-inducing lists of chores on my pin board and tore it up.

Conversation is far better than chat

As the weeks passed on Colonsay, our household became quieter, more introspective. Our son would arrive home from school and spend hours silently playing, instead of pestering me about the Wii. At supper, he and his little brother and baby sister would eat in calm contemplation. My husband and I ceased the endless phone bulletins. Rarely, we began to realise, did they add anything but stress; that ‘Where are you?’ and ‘What are you doing now?’ are not genuine questions. Habits broken, we are now not afraid to sit together without volunteering information to plug the gap. We have conversations because we want to talk about something, not because we’re afraid of the silence. In the age of Twitter, this is true solace.

The importance of solitude

It was wonderful to live there. We became healthier, more tanned, fitter, less stressed. This did not, however, inure us to family fracas. What place, however idyllic, can? Silence and solitude create endless opportunities for healing reflection. A remote island has them in spades. If I was annoyed, I could stomp up a hill; sulk across miles of empty white beaches; linger petulantly at the end of a rocky headland. Distancing myself from my problems did not mean I was hiding from them, rather the opposite. When you are up a hill, looking down over a secret loch, you get perspective on more than the scenery.

This is a deliciously quick fix. Essential in the city, where we are rarely not in a crowd. Try it. When public transport lets you down; when your friends are being unfriendly; when the kids’ after-school commitments threaten to turn the whole house into a flaming ball of stress; when the credit crunch nibbles huge holes in your finances… get some space – a park, a Ferris wheel, a tall building with a good view (if island life forces anything out of you it’s how to make do with what you have got!). And always go alone. Quite often, by the time you get there, your problem will have shrunk back to proportion.

Move outside your peers to find out who you really are

Coming back to the city wasn’t easy. It was no shock that we all missed the beauty of the island, although the smaller irritations did surprise us: the children moaned at having to wear shoes again, not wellies; we missed our daily visit to the local shop, to catch up on community gossip. But we felt more comfortable in our own skins. We know that often our worth lies in the differences. Keir is now reassured that he isn’t ‘terrible at maths’ and he ma not have a PSP, but he can recognise a buzzard at 20 paces. I now read a novel, rather than linger on Facebook – and I feel closer to my younger self for doing so. My husband is no longer ashamed of being a builder, rather than a banker; he is proud of what he and his team have achieved for his childhood home.

Immediate gratification doesn’t = satisfaction

We are still learning what the experience meant to us. I expect that we will continue to do so. But if we have already realised anything, it is that some things are better for having to be worked at, considered, set aside, picked up and contemplated again. In the time it takes to have proper conversations, periods of true reflection and long sessions of family time without screens, I could have written two articles, driven from pillar to post in the pursuit of endless after-school activities, spent several hours shopping, gossiped at the school gate and watched some bad television. But would I have added to the family’s spiritual wealth?

After the first few evangelising weeks, we sank back into the city. It is difficult to follow our new island-inspired design for life all the time, but we refuse to be submerged. We do, when we remember, turn off the machines before 8pm and sit and live slowly for a while. Sometimes it is hard. A lot of the time it’s impossible. But that’s okay.

Last night, I stood out on the scratch of lawn that we call our garden. There was no wind and the planes seemed to have gone elsewhere for a moment. I closed my eyes. I felt the grass beneath my toes and breathed deeply. It was only then that I heard the birdsong, just as bright and insistent as it would be on Colonsay.

Whitepaintedwoman.wordpress.com

Find time for quite stillness

When was the last time you enjoyed some quiet stillness – doing absolutely nothing?

Sprinkling regular periods of quiet stillness into your life is imperative for the optimum health of your body, mind and soul. Here are just a few of the many benefits:

Opens up your natural creativity

Helps you remember all the positives in your life.

Improves your problem solving abilities.

Reduces stress and negativity.

Enables you to gain fresh perspectives.

Helps you connect with your authentic, inner Self.

Expands the love in your life.

The gift of stillness that you give to yourself will just plain help you feel better ... and be better.

Still not convinced? Here are some telltale signs and symptoms that your true Self, your heart and soul, might be craving some quiet stillness right now:

Tension

You have unexplained aches, pains or general uptight feelings throbbing in your neck, head, or anywhere else. Your body is telling you that it’s working overtime to combat stress.

Worry

You can’t quit thinking and ruminating on a problem or situation. What if and if only thoughts keep circling through your mind, over and over and over.

Agitation

You feel an underlying irritability and anger. You’re on the verge of flying off the handle or exploding at anyone or anything that pushes your hot buttons.

Fear

You have this vague sense of impending doom. Nervous and anxious, you have this uneasy feeling that something awful is going to happen.

Apathy

Nothing gets you jazzed up anymore. You’ve lost your spark and passion, your Zest for life. You’re bored and stuck in a rut. You just don’t care.

So how can you start to incorporate some quiet stillness into your life? Just like any lifestyle change, take tiny steps at first. Try easing into a regular practice with these tips:

Keep it simple. Don’t pressure yourself that you have to be still any "certain" way.

Sit in a comfortable chair with your eyes closed for just a couple of minutes. Savor the pure joy of fully being in the moment.

Even sitting at your desk, you can take a quick break and close your eyes for a bit. Take several slow, deep breaths.

To quiet your mind, mentally repeat calming words such as:

Serenity

Tranquility

Soothing

Peaceful

Silence

Solitude.

Fully relax your body. Just let go.

 

Commit to daily practice sessions of short stillness breaks.

Be patient with yourself and the process.

Let inaction become your most powerful action. Discover the peace and tranquility found in a regular practice of quiet stillness. It can transform your day ... and your life.

How do you incorporate stillness breaks into your life?

 

Islandperspective.com

Alles gaat voorbij;
behalve het geruis van de zee.

Ga eens een dagje naar zee zonder al te veel te willen; desnoods alleen. Zet je op het strand; luister naar het gekrijs en de verhalen van de meeuwen, proef en ruik de zilte zeelucht, laat je helemaal meenemen in het geruis van de zee, laat je meevoeren op de golven, maak je hoofd leeg en laat alle spanningen uit je lichaam stromen en leg je gedachten op het water.

Sta eens stil bij het geschenk dat je daar voor je hebt. Wees gelukkig, zonder meer. Bedenk maar eens wat een gave het is om blij te zijn met deze kleine dingen.

De wind van het lot

Hoe is het mogelijk dat we alleen door aanvaarding te beoefenen onze omstandigheden kunnen begrijpen? Het begrip aanvaarding kan op duizenden manieren beschreven worden en toch zal er altijd een duizend en eerste manier zijn die daarna nog te ontdekken zal zijn.

Wanneer een zeilboot door de wind wordt voortgestuwd, dan kunnen we zeggen dat de zeilen de wind aanvaarden. De wind wordt toegelaten en benut. De zeilen vangen de wind op en direct wordt de boot voortbewogen, gaat deze met de wind mee. Het is door de combinatie van zeil en wind, van mens en lot, dat er beweging is, er een reis kan worden gemaakt.

Enkel de wind van het lot laten waaien zonder daarin zelf een plaats in te nemen, een keuze te maken, is zich willoos overgeven. Aanvaarden is dit niet.

Bij aanvaarding hoort een keuze. De keuze om mee genomen te willen worden. De keuze het lot te willen vertrouwen, dat het jou de juiste kant op zal blazen. Niet om jou te brengen waar je zo graag naar toe wil, wat je zelf als doel of verlangen hebt vastgesteld, maar door de keuze je mee te laten nemen, ongeacht waar de wind je naar toe zal blazen.

In de diepte van deze overgave zonder voorwaarden ligt de aanvaarding als de enige juiste levenshouding die de mens naar zijn werkelijke doel kan brengen. Steeds opnieuw zal men tegen het lot moeten zeggen:

Ik aanvaard het bestaan zoals het is, hoe moeilijk ik het nu ook vind. Ik aanvaard het omdat ik meer wil geloven in de juistheid van wat er nu gebeurt dan in mijn verlangen het graag zo anders te willen. Ik aanvaard dat ik veel, heel veel nog niet begrijp. Ik aanvaard mijn onbewustzijn dat zich geplaatst ziet tegenover de wetten van het leven die zich onherroepelijk zullen uitwerken. Ik aanvaard mijn gebrek aan inzicht doordat ik nog zo weinig heb aanvaard. Hoe kan iets zichtbaar worden als ik zelf gesloten ben, vernauwd en toegeknepen door de engte van mijn verlangens?

Aanvaarding is mij nog zo onbekend, nog zo weinig in mij gegroeid, nog zo schamel door mij verzameld.

Ik aanvaard dat ik word voortgestuwd in de maat van mijn keuze en dat dit voortstuwen strijd en dwang betekent zolang ik me verzet.

Aanvaarding is kiezen, kiezen, kiezen voor die vreemde kracht die mij in dit leven heeft geplaatst, mij deze omstandigheden heeft gegeven, die mij deze dag aanbiedt.

Ik aanvaard.

Vandaag. En straks weer. En daarna.

Ik aanvaard dat ik nooit, nooit,
nooit diep genoeg zal kunnen aanvaarden.

Maar ook dat elke aanvaarding de volgende aanvaarding zal aantrekken, deze zal begroeten en mij zal versterken.

Tekst Theije Twijnstra

MIDWAY : trailer : a film by Chris Jordan

Op één van de meest afgelegen eilanden op onze planeet, tienduizenden baby albatrossen liggen dood op de grond, hun lichamen vol met plastic. Hartverscheurend!

Mensen die op hun aquariumvissen zijn uitgekeken en overwegen om deze door de wc te spoelen, moeten daar nog eens goed over nadenken. De vissen vormen – wanneer ze middels de wc-pot hun vrijheid terugkrijgen – namelijk een serieuze bedreiging voor de oceanen.

Dat blijkt uit onderzoek van de universiteit van Californië, Davis. In een rapport schrijven wetenschappers dat meer dan elf miljoen aquariumvissen jaarlijks naar Californië komen om daar in Amerikaanse aquaria te belanden. De vissen komen van oorsprong niet in de VS voor en komen uit landen als Indonesië en de Filipijnen. Inmiddels zijn in de wateren rondom Californië al dertien van deze 'tropische' soorten aangetroffen. Waarschijnlijk zijn ze hier beland nadat hun baasjes ze door het toilet hebben gespoeld.

Taaie vissen

Dertien soorten dat lijkt niet zo heel veel. En toch moeten we het niet bagatelliseren, zo waarschuwt onderzoeker Susan Williams. Ze wijst erop dat vissen op verschillende manieren op plaatsen kunnen belanden waar ze van oorsprong niet voorkomen. Bijvoorbeeld doordat ze in ballastwater – water dat schepen opnemen om hun diepgang en stabiliteit te vergroten en tijdens hun vaart op andere plekken weer weg laten stromen – belanden. Het moet worden gezegd dat door ballastwater nog veel meer soorten in vreemde wateren belanden, dan door baasjes die hun aquariumvissen zat zijn. Maar toch zijn die dertien soorten een factor om rekening mee te zouden. Uit onderzoek van Williams en haar collega’s blijkt dat maar liefst 69 procent van de soorten die middels de wc-pot in de wateren rondom Californië belanden, zich daar met succes weet te vestigen.

"Ze zijn zeer succesvol in vreemde wateren omdat ze gekweekt zijn om taai en robuust te zijn. Ze moeten wel zo hard zijn, om de handel te overleven."

Koraalduivel

De onderzoekers zetten in hun rapport ook uiteen waarom het zo’n probleem is als aquariumvissen in grote wateren belanden. Ze noemen als voorbeeld de koraalduivel. Dit is een echt roofdier dat ecosystemen waarin de koraalduivel niet thuishoort, helemaal op hun kop kan zetten. Een koraalduivel is trouwens een mooi voorbeeld van een vis die ook koudere temperaturen kan handhaven en zich dus prima in de wateren rondom Californië kan vestigen. Sterker nog: als de oceanen warmer blijven worden, kan deze zich waarschijnlijk ook veel verderop nog prima settelen.

Zeewier

Een ander gevaar is Caulerpa taxifolia, een door aquariumhouders veelgebruikt zeewier. Ook dit belandt regelmatig in de wateren rondom Californië en zorgt daar voor grote problemen, omdat het in korte tijd de gehele zeebodem overwoekert en waterplanten uitroeit.

Taxifolia, ook wel killeralg genoemd,

vanwege het feit dat het zeewier alles kan overwoekeren.

34 soorten

De koraalduivel en C. taxifolia zijn zomaar twee soorten die de oceanen nabij Californië kunnen bedreigen. Maar er zijn er meer, zo benadrukken de onderzoekers. Ze wijzen in hun rapport zeker 34 soorten aan die zich met het huidige klimaat prima in de oceaanwateren kunnen vestigen.

Om dat te voorkomen, lijkt het verstandig als mensen die een aquarium willen daar nog eens goed over nadenken. En mensen die van een aquarium af willen, moeten een manier vinden om van hun vissen af te komen zonder dat deze een gevaar voor de natuur gaan vormen. Aquariumvissen door de wc spoelen of in de natuur uitzetten, is in veel gebieden dus af te raden.

Niet handelen

Ik volg de loop van het water ...

Ik zit stil,

doe niets.

De lente komt

en het gras groeit vanzelf.

Op een dag maken de wijsgeer Confucius en zijn volgelingen een wandeling bij een waterval die van honderdvijftig meter hoogte naar beneden stort. Het schuim drijft over een afstand van zestig kilometer voort. Geen schildpad, vis of krokodil kan zich in de kolkende massa handhaven.

Dan ziet het gezelschap tot zijn verbijstering een oude man rondzwemmen in het kolkende water. Het kan niet anders of hij verkeert in doodsnood. De wijsgeer stuurt zijn volgelingen erop af om hem te redden. Toen ze dichterbij kwamen, liep de man alweer zingend op de kant. Zijn haar hing los en hij genoot van de prachtige omgeving.

Confucius sprak hem aan, en zei:

"Ik zag u voor een geest aan, maar nu zie ik dat u een mens bent. Mag ik vragen: hebt u soms een bijzondere truc om door dit woeste water te gaan?"

De man antwoordde:

"Nee, een bijzondere kunstgreep heb ik niet. Maar ik begon het te leren op jeugdige leeftijd en toen ik opgroeide, werd het mijn tweede natuur. Nu is de goede afloop zo zeker als het lot. Ik ga erin en met het water omlaag tot aan het middelpunt van de draaikolk. Ik kom weer boven als het de andere kant uitdraait. Ik volg de loop van het water en doe niets uit mijzelf dat daar tegeningaat. Aldus is de manier waarop ik er doorheen kom." ... en doe niets dat daar tegeningaat.

In dit verhaal van Zhuang Zi is het onstuimige water een metafoor voor de woelingen van het leven. De manier waarop de oude man zich in het water beweegt, staat voor een levenshouding: hij weet de wispelturigheden van het leven spontaan en op volmaakte wijze te volgen.

Het taoïstische ideaal houdt in dat de mens zich zowel individueel als collectief volledig aanpast aan de wet van eeuwige verandering; aan de spontaniteit van de natuurlijke processen. Hij moet afstand doen van al het bewust willen en handelen, in de zin van krampachtig doelen nastreven, want Forceren leidt tot verlies van krachten. Dit is niet de weg van Tao.

Lao Zi

Wu Wei, ofwel niet-bewust-handelen, speelt een belangrijke rol in de geschriften van Lao Zi en Zhuang Zi. Dit begrip wordt vaak vertaald met niets-doen, wat de indruk kan wekken dat taoïsten louter uit zijn op een leven van gelukzalige indolentie. In werkelijkheid koesteren zij helemaal geen afkeer van activiteit, mits daar geen forceren aan te pas komt. Zhuang Zi vertelt talloze verhalen van ambachtslieden die talent combineren met veel oefening. Ze zijn daardoor zo bedreven dat ze hun vak kunnen uitvoeren zonder nadenken en 'zonder iets te doen'.

Zo toont Zhuang Zi veel bewondering voor een kok genaamd Ding, die met grote concentratie een rund in stukken snijdt. Dankzij z'n ambachtelijkheid en volledige beheersing van de techniek is hij de beste in slachten en ontleden. Hij volgt de natuurlijke structuur van het beest. Alles gaat snel en vlot, tot hij op harde delen stuit. Dan vertraagt hij zijn tempo en volgt hij voorzichtig de ruimten tussen de botten en gewrichten.

"Elke keer als ik op een ingewikkeld punt stoot en zie dat het moeilijk wordt, houd ik me voorzichtig in. Ik kijk er strak naar en ga langzaam te werk. Heel zachtjes beweeg ik mijn mes."

Stroom

In de confrontatie tussen de stroom van de rivier
en de rots die blijft, wint de stroom altijd.

De stroom kan immers niet anders dan vloeien waarheen de verandering hem voert. Niet door sterkte maar door standvastigheid.

Hoe paradoxaal een standvastige stroom
ook mag lijken.

Jonathan Livingston Seagull

Jonathan Zeemeeuw bracht de rest van zijn dagen in een­zaamheid door, maar hij vloog nog veel verder weg dan het Grijze Klif. De enige zorg die hem kwelde was niet dat hij alleen was, maar dat de andere meeuwen niet wilden geloven in de heerlijkheid van het vliegen, die voor hen lag; ze weigerden hun ogen open te doen en te zien.

Iedere dag leerde hij meer. Hij ontdekte dat een gestroom­lijnde duikvlucht met hoge snelheid hem in staat stelde de zeld­zame en smakelijke vissen te vangen, die enige meters onder het wateroppervlak leven: hij hoefde niet langer in het kielzog van vissersboten te blijven hangen en brood te stelen om in leven te kunnen blijven. Hij leerde te slapen in de lucht, na 's nachts een koers te hebben uitgezet op de landwind, en zo een paar honderd mijl af te leggen van zonsondergang tot zonsopgang.

Met dezelfde innerlijke controle vloog hij dwars door zware mist en steeg daar zelfs boven uit, tot hoog in de duizeligmakende blauwe lucht.

Terwijl iedere andere meeuw ondertussen op de grond zat en niets anders om zich heen zag dan mist en regen. Hij leerde om op de hogere luchtstromen diep landinwaarts te vliegen en daar te genieten van een heerlijk insectenmaal.

Wat hij eens had gehoopt voor de Vlucht, viel hem nu zelf ten deel, hem alleen. Hij had geleerd te vliegen, en hij had geen spijt van de prijs die hij had moeten betalen. Jonathan Zeemeeuw kwam erachter dat verveling en angst en haat de redenen zijn waarom een meeuwenleven zo kort is, en omdat hij dat alles niet kende, leidde hij inderdaad een lang en gelukkig leven.

Overbevissing

Meer dan veertig soorten vis dreigen de komende jaren uit de Middellandse Zee te verdwijnen, blijkt uit recent onderzoek ... pdf ... van de internationale natuurorganisatie IUCN. De voornaamste oorzaak daarvan is overbevissing. Ocean 2012, een samenwerkingsverband dat de overbevissing in Europa terug wil dringen, maakte er een mooie datavisualisatie van. De cijfers zijn schokkend.

In de trailervisserij gebruiken sommige boten sleepnetten met een opening van maar liefst drieëntwintigduizend vierkante meter. Dat is even groot als vier voetbalvelden, en goed voor meer dan vijfhonderd ton vis. Daarnaast worden in de lange lijn visserij 1,4 miljard haken gebruikt. En: garnaalvissers die met sleepnetten werken, gooien 80 tot 90 procent van hun vangst terug in zee. Dood.

De consumptievissen tonijn en zeebaars zijn mogelijk over vijf jaar niet meer te vinden in de Middellandse zee. Ook lopen alle soorten haaien en roggen en zeker twaalf 'gewone' graatvissen het gevaar uit de zee te verdwijnen, staat in het rapport van de IUCN.

Overbevissing door vissersboten die met enorme sleepnetten de zee leegtrekken is de voornaamste boosdoener, zegt een woordvoerder van het IUCN in Nederland.

De netten die soms wel 2,5 kilometer lang zijn, nemen veel meer vis mee dan wordt verkocht, zegt de woordvoerder. Naar schatting 40 procent van de gevangen vis bestaat uit deze zogeheten bijvangst. Ook slepen de netten de zeebodem kapot en vervuilen de boten het zeewater.

Aan banden

Er zijn verscheidene Europese regelingen die de visvangst aan banden leggen, de zogeheten visquota, zegt de woordvoerder. "Maar deze zijn vaak veel te ruim. Er wordt veel meer gevist dan dat er nieuwe vissen bijkomen. Ook worden de quota heel slecht nageleefd. Onze Noordzee raakt ook steeds leger", zegt de woordvoerder. "Negen van de tien vissen die in de Noordzee worden gevangen, zijn niet volgroeid. Dat geeft aan hoe groot het probleem is."

Uitwijken

"Nederlandse en andere Europese vissersboten wijken daarom uit naar de kust van West-Afrika en de Middellandse Zee om te vissen", aldus de woordvoerder. "Overbevissing voor de kust van West-Afrika is ook een groeiend probleem. Vergunningen om daar te vissen zijn veel minder duur dan in de Middellandse Zee."

De IUCN wil dat er beschermde zeereservaten komen en dat er veel meer onderzoek wordt gedaan naar hoeveel er precies wordt gevist en door wie. Daarnaast legt de organisatie de verantwoordelijkheid bij de viseter.

"Verantwoorde visconsumptie is één van de manieren waarop we allemaal kunnen meehelpen om de vissoorten te beschermen."

Begin april stelde Eurocommissaris Maria Damanaki (Visserij) een nieuw controlesysteem voor de visvangst in werking. De EU-lidstaten kunnen door het systeem efficiënt optreden tegen illegale praktijken.

Terug naar huis

De zee respecteren is vertrouwen dat we de onmetelijke en onkenbare levensstromen mogen verwelkomen in plaats van weerstaan. Zelfs al brengen deze ons naar oevers waar we liever niet willen zijn. We leven te veel op de eilandjes 'bewustzijn' en 'controle'.

Norman Fisher

'Terug naar huis'

In het boek 'Terug naar huis beschrijft Fischer de reis van Odysseus vanuit Troje naar zijn huis Ithaca als metafoor voor 'onze terugkeer naar huis'. Het terugkeren naar diegene die ik echt ben.

De reis van Odysseus is heftig, er gebeuren de vreselijkste dingen en de zee is angstaanjagend. Ik word mij ervan bewust dat 'de zee van mijn leven kabbelt met slechts af en toe een lichte storm.

Door andere levens te zien, kan ik mijn leven leren kennen.

Door de drukke zee van anderen te aanschouwen, kan ik leren dat mijn leven een kabbelende zee is. Tot zover is het prima. Door te vergelijken met anderen word ik bewust van mijn Zelf.

Verbinding

Sea of twinkeling

Als we verbinding hebben met de zee binnenin, met de eeuwige golfslag daarin. De eeuwige stroming gedragen van binnenuit. Dan zijn we daarin één met elkaar, dan is er harmonie en verbondenheid. Dan wordt je ook meegenomen door de golfslag van de liefde. Je voelt je hierdoor van binnenuit gedragen.

Elk moment weer is er een mogelijkheid hier verbinding mee te maken. Maar vaak scheiden we ons af. Dit voelen we, al willen we dit vaak niet weten. Dan voelen we ons geïsoleerd, en proberen dit op alle mogelijke manieren te compenseren met allerlei activiteiten of invullingen van ons denken. Dan wordt het leven meer een worstelen, een symbolisch vechten tegen die zee. Tegen onszelf omdat de vervulling van binnenuit ontbreekt. Omdat de verbinding met de zee verloren is geraakt.

Maar de Zee is er altijd. Het Zijn is er altijd, de Eenheid is er altijd, de Liefde is er altijd. Alleen wijzelf maken ons steeds weer hier uit los.

Het Leven begon in de zee, één met de zee, het Zijn, de Bron, de vervulling, de eeuwige stroom. Maar we zijn uit vrije wil hier uit gestapt, aan land gestapt. We hebben een eigen wereld gevormd met alle gevolgen van dien. Dit wordt dan genoemd het eten van de boom der kennis, van goed en kwaad. We blijven verbroken van de zee zolang we zelf willen. Maar de Zee blijft en we kunnen er ons elk moment weer in onderdompelen.

Tekst is geschreven door Kagib.

De wijde zee als metafoor voor het leven
met al zijn ups en downs.

A great teacher

"I would love to live

Like a river flows,

Carried by the surprise

Of its own unfolding."

John O'Donohue

The journey of water as it flows upon the earth can be a mirror of our own paths through life. Water begins its residence on earth as it falls from the sky or melts from ice and streams down a mountain into a tributary or stream. In the same way, we come into the world and begin our lives on earth.

Like a river that flows within the confines of its banks, we are born with certain defining characteristics that govern our identity. We are born in a specific time and place, within a specific family, and with certain gifts and challenges. Within these parameters, we move through life, encountering many twists, turns, and obstacles along the way just as a river flows.

Water is a great teacher that shows us how to move through the world with grace, ease, determination, and humility. When a river breaks at a waterfall, it gains energy and moves on; as we encounter our own waterfalls, we may fall hard but we always keep moving on. Water can inspire us to not become rigid with fear or cling to what’s familiar. Water is brave and does not waste time clinging to its past, but flows onward without looking back.

At the same time, when there is a hole to be filled, water does not run away from it in fear of the dark; instead, water humbly and bravely fills the empty space. In the same way, we can face the dark moments of our life rather than run away from them.

Eventually, a river will empty into the sea. Water does not hold back from joining with a larger body, nor does it fear a loss of identity or control. It gracefully and humbly tumbles into the vastness by contributing its energy and merging without resistance. Each time we move beyond our individual egos to become part of something bigger, we can try our best to follow the lead of the river.

Onvolmaakte perfectie

Wij mensen hebben behoefte aan perfectie. Alles moet perfect zijn. Het perfecte leven. Het perfecte huis, de perfecte baan. Een perfecte look hebben, alles moet perfect zijn.

Zelfs iets eenvoudigs als een schelp op het strand, we willen allemaal de "perfecte schelp".

In werkelijkheid zijn de mooiste schelpen niet de "perfecte" schelpen, maar de onvolmaakte exemplaren. Dergelijke schoonheid omringen deze schelpen en het leven dat ze moeten verduren.

Deze mooie schelp is één van de vele die je kunt vinden op het strand omdat het onvolmaakt is in de ogen van velen, maar voor mij is het onvolmaakte perfectie!

Een labyrinth lopen

Een labyrinth lopen was ooit deel van een pelgrimstocht. Wie zoekt ze af en toe niet op z’n weg? Momenten van inkeer en bezinning. Een labyrinth is in kerken te vinden, maar ook op plaatsen waar je ze minder zou verwachten.

Het labyrinth op bovenstaande foto is op meer plaatsen in de wereld gemaakt, een waterlabyrinth dat roept om de helende kracht in plaats van de vernietigende kracht van water, het is gemaakt na de verwoestingen van de tsunami in 2005.

Het labyrinth heeft verschillende thema’s , die allemaal cirkelen rond God vinden, temidden van de ruis van het dagelijks leven, de pijn, het dwalen en dolen. Het labyrinth wil helpen los te laten, en een Heilige ruimte te vinden om 'met God te zijn' om jezelf te zijn. Om één te zijn met God.

Denken over Jezelf, anderen, wat je achterlaat als je 'er niet meer bent' Wat blijft erover als je er niet meer bent?

En met nieuwe innerlijke rijkdom de wereld in
en iets van God zichtbaar maken.

In Engeland komen de vormen ook voor, meestal zijn dit turflabyrinten of "pad in gras" - labyrinten. Turflabyrinth Troy Town op het eiland St. Agnes (Engeland) is ook een 'Troy Town maze' aanwezig, gemaakt van kiezelstenen. In Engeland komen de vormen ook voor, meestal zijn dit turflabyrinthen of "pad in gras" - labyrinthen. Ze zijn algemeen bekend.
Ook in William Shakespeare's A Midsummer Night's Dream worden ze genoemd.

The nine men's morris
is fill'd up with mud;
and the quaint mazes in the wanton green,
for lack of tread are undistinguishable

Blz. 77, Oxford University

Terwijl ik staar naar de Noordzee, vraag ik me af, hoeveel zeeën zijn er eigenlijk in deze wereld? Ik hou enorm veel van de oceanen. Ik heb ontzag voor zijn grandeur, ik kalmeer op zijn zachte golven die de kust eindeloos treelt. Als er één ding in het leven constant is, dan is het de zee. De zee haast zich altijd naar de kust. Kan ons leven maar zo permanent wezen. Het leven is vluchtig. Het is licht. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Maakt de lichtheid het meer zinvol of maakt het minder zinvol?

We kunnen niet kiezen hoe we geboren worden,
maar we kunnen wel kiezen hoe we sterven.

Er zijn zovele zeeën die ik nog graag wil zien.
De uitgestrektheid van de wereld ervaren.

Plotseling voel ik ze zo veel minder belangrijk. En dat is een goede zaak. Het heeft ons geleerd dat niets blijvend is, en we moeten elk moment dat waarderen en laten gaan wanneer het de tijd is. Alles heeft zijn plaats en tijd, we zijn alleen maar op doorreis. Nu is alles wat we hebben, dus geniet van wat er Nu is.

Het leven is geweldig.

De zee en de golven

Een beeld dat mij aanspreekt en dat in spirituele tradities veel wordt gebruikt is het beeld van de zee en de golven. De zee roept kwaliteiten in ons wakker als diepte en stilte, wijdsheid en grootsheid. De golven, die niets anders zijn dan de zee in haar dynamische vorm, drukken kracht, passie en levendigheid uit. Je werkelijke natuur is het allemaal: ruim, stil en diep, tegelijkertijd vol beweging, kracht en eigen vorm.

Vorm in verbinding.

Er is een diep weten in ons dat dit zo is. Daarom zullen we steeds op zoek gaan, wanneer we onze eigen vorm nog niet herkennen (of vertrouwen) of niet zien dat we al verbonden zijn. In dit zoeken– dat allerlei gezichten kan aannemen (onvrede is zoeken, heftige emoties is zoeken, maar ook bijvoorbeeld een depressie is zoeken) drukt zich onze wijsheid uit, maar tegelijkertijd verdiept het zoeken ook onze verwarring dat wij onszelf zouden kunnen vinden op een andere plek
dan waar we zijn.

Om onszelf te "vinden" moeten we op de 1ste plaats de enorme drang om te veranderen, te verbeteren of onderweg te gaan naar iets anders zacht leren loslaten. Wanneer we onszelf openstellen voor wat is zullen we onze werkelijke aard gaan herkennen in alles wat zich manifesteert.

Nu, terwijl je dit leest, is jouw diepste aard volledig aanwezig.
Wie je werkelijk bent heeft jou nooit verlaten.

Water

Dr. Masaru Emoto heeft heel wat teweeg gebracht met zijn boek' The Hidden Messages in Water'. Hij plakte briefjes op flesjes water met menselijke emoties erop, zoals 'dank je', 'liefde' en 'Ik vermoord je'. In tegenstelling tot de heersende opvatting van de wetenschap, reageerde het water op deze uitingen van bewustzijn, ook al was er geen fysieke actie mee verbonden. Het water met positieve boodschappen vormde gave kristallen, de negatieve boodschappen veroorzaakten lelijke misvormingen.

Wat de hele mensheid verbindt, alles wat leeft, feitelijk, is water. 8o% van ons lichaam, en het grootste deel van onze planeet is water. Gedreven door een briljant inzicht, dringt Dr. Emoto door tot dat ene fysieke element dat al het leven gemeenschappelijk heeft. Als wij stof kunnen beïnvloeden, dan is het het meest logische dat dat aantoonbaar is in water.

Als gedachten kunnen doen wat ze doen met water,
stel je voor wat ze kunnen doen met ons.