Volwassen vrouwtjes baren om de twee tot drie jaar een jong en ze zogen vier maanden. De eerste twee jaar zwemt een jong dier dicht bij zijn moeder en leert hij geleidelijk aan zelf vissen vangen. Na twee tot drie jaar verlaat een jongvolwassen dier zijn moeder en sluit zich aan bij een groep van zijn leeftijd. Volwassen mannetjesdieren trekken op met soortgenoten van dezelfde leeftijd. Volwassen vrouwtjesdieren en hun jongen trekken met elkaar op.



Dolfijnen zwemmen graag in een kringetje en blazen daarbij luchtbelletjes, zo ontstaat een hoepel, soms springen ze daardoor. 1 dolfijn neemt een koraaltakje in zijn bek en laat het vallen en gaat er achter aan en soms spelen ze het met 2 of 3 andere dolfijnen.

Een dolfijn kan wel 40 jaar oud worden. Een pasgeboren dolfijn weegt ongeveer 30 kilo en 1 meter lang. Volwassen dolfijnen worden maximaal 300 kilo zwaar. De draagtijd voor de dolfijn is ongeveer 12 maanden.

Een dolfijn eet ongeveer 8 kilo vis per dag. Als een vrouwtje een baby heeft, dan eet ze meer dan 8 kilo per dag. Dolfijnen kunnen 1 jong per jaar / 2 jaar krijgen. Dit gebeurt echter nooit, omdat een babydolfijn zo'n 1 à 2 jaar bij zijn moeder blijft. In deze periode zoogt het jong nog bij de moeder. De moeder dolfijn heeft geen tijd om twee jongen tegelijkertijd te verzorgen.

Wanneer een dolfijn geboren word komt eerst de staart ter wereld, en vervolgens de rest van het lichaam (andersom dan bij de meeste zoogdieren) De reden hiervoor is dat de baby anders zou kunnen verdrinken, omdat deze dan in het water geboren wordt.

Baby dolfijn

The dolphin

As a dolphin swims in the sea,

A human dreams he could be

A dolphin.

In the gentle seas.

The dolphin lives in perfect harmony,

While man live a life of greed and jelousy.

If only we could see,

The way a dolphin lives to be.

Humans could learn from the dolphins,

And live in perfect Harmony.

By Lizzy

Hoe weten dolfijnen de weg in de zee?

Onder water is het zicht minder goed en ’s nachts zwemmen dolfijnen ook gewoon door. Toch vinden zij goed hun weg en botsen nergens tegenaan. Dit komt doordat dolfijnen gebruik maken van hun sonarsysteem.

Sonar

Met je zintuigen kun je merken wat er binnen en buiten je lichaam gebeurt. Onze vijf zintuigen zijn: gevoel, smaak, reuk, gehoor en zien. Maar walvissen (zoals tuimelaardolfijnen en bruinvissen) hebben nog een extra zintuig, hun Sonar. Sonar is een afkorting van:

SOund= geluid
NAvigation = navigatie
Ranging = plaats

Werking sonar

Geluiden worden weerkaatst als ze tegen iets opbotsen. Een walvis maakt daar gebruik van. Hij zendt hoge pieptonen uit om te weten waar obstakels zijn.

De walvis maakt deze geluiden in zijn voorhoofd (de meloen). De geluiden ontstaan door lucht heen en weer te drukken in heel kleine 'blaasjes'. Het geluid botst tegen een voorwerp en de echo die ontstaat vangt de walvis weer op in de onderkaak. Vanuit de onderkaak wordt de echo in de hersenen vertaald tot een driedimensionaal plaatje. Daardoor weet de Walvis precies waar hij is.

In het Dolfinarium is onderzoek gedaan naar Sonar. Dolfijnen werden geblindeerd zodat ze helemaal niets konden zien. Vervolgens gingen de dieren op zoek naar ringen die in het water werden gegooid. Met behulp van Sonar vonden zij hun speeltjes. Hoewel er al heel veel onderzocht en ontdekt is, zijn er toch nog heel veel dingen niet bekend over dolfijnen en andere walvissen.

Dolfijn bevalt van baby

Wel eens een dolfijn zien bevallen? Dikke kans van niet!
Mike Peterson (Dolphin Quest) was zo'n gelukkige
die er wel getuige van was.

Hij filmde hij het hele tafereel,
zodat iedereen het eens van dichtbij kan zien.

Witte dolfijn imiteert menselijke spraak

Amerikaanse wetenschappers hebben geluidsopnames gemaakt van een witte dolfijn die de menselijke spraak lijkt te imiteren.



Volgens de wetenschappers lijkt het geluid van de dolfijn zo op geluiden die mensen maken, dat ze in eerste instantie dachten een menselijke stem te hebben opgenomen.

Verzorgers van de National Marine Mammal Foundation (NMMF) in San Diego hoorden in 1984 gemompel komen uit een bassin waar dolfijnen en walvissen in rond zwommen. Het leek op het geluid van twee mensen die in de verte met elkaar praten.

Pas toen een duiker die in het bassin aan het werk was boven water kwam en vroeg: 'Wie heeft me gevraagd er uit te gaan?', begonnen de onderzoekers zich te realiseren dat het gemompel werd voortgebracht door een witte dolfijn.

Jarenlang hebben de wetenschappers de geluiden die de dolfijn maakte opgenomen. Uit een akoestische analyse is gebleken dat menselijke geluiden een aantal octaven lager zijn dan de geluiden die dolfijnen van nature voortbrengen.

Het onderzoek naar de geluiden verscheen op de website van het tijdschrift Current Biology.

Beelden van de NMMF-onderzoekers:



Wetenschappers denken dat de aanwezigheid van mensen in de buurt van de dolfijn ervoor heeft gezorgd dat het dier naar menselijke gesprekken ging luisteren en deze ging imiteren.

De dolfijn wist de menselijke geluiden voort te brengen door de druk in de neusholte te veranderen. Na vier jaar menselijke geluiden te hebben voortgebracht, begon het dier weer de typische hoge dolfijnengeluiden te maken. Vijf jaar geleden stierf de witte dolfijn.

Het is niet de eerste keer dat een dolfijn menselijke geluiden heeft voortgebracht. Er zijn eerder opnames gemaakt van dolfijnen in het wild die het geluid van schreeuwende kinderen lijken te maken. Ook heeft een verzorger van het Vancouver Aquarium in Canada gezegd dat een witte dolfijn zijn naam uitsprak.

Even knuffelen.

De droom van de dolfijn

Dromen, en vooral ook durven geloven in je droom, is misschien wel het belangrijkste wat we kunnen doen! Als kind doe je het gewoon, maar op de een of andere manier raken we dat vermogen later kwijt. In dit sprookjesachtige verhaal vertelt een dolfijn ons hoe we het weer kunnen leren.



Sergio Bambaren Roggero is een Peruviaans schrijver van spirituele verhalen over het leven in en rond de oceaan. Zijn bekendste werk is De droom van de dolfijn waarvan wereldwijd meer dan 5 miljoen exemplaren zijn verkocht.

De fabel De droom van de dolfijn verscheen in 1994, en wordt vaak vergeleken met Jonathan Livingston Zeemeeuw van Richard Bach en De kleine prins van Antoine de Saint-Exupéry.

Hoofdpersoon is Daniel Alexander Dolfijn, een volwassen dolfijn die in tegenstelling tot de andere dolfijnen zijn dromen nooit vergeten is. In plaats van zijn leven enkel en alleen vissend door te brengen, wil hij in de branding met de golven mee surfen en zijn krachten meten met die van de oceaan. Hij besluit om de stem van de zee te volgen, de groep te verlaten en op zoek te gaan naar de perfecte golf. Onderweg maakt hij kennis met andere zeedieren en mensen en leert niet alleen over de oceaan, maar vooral over zichzelf.

De droom van de dolfijn is een parabel over een dolfijn die de moed heeft zijn droom te volgen en zijn angsten te overwinnen. Hieronder in het kort de inhoud:

Deel 1:

Daniel Dolfijn is een dromer. De dolfijnenkudde begrijpt hem niet. Hij zou net als iedereen gewoon elke dag vis moeten vangen. Maar Daniel droomt van de volmaakte golf, die hem het ware doel van zijn leven zal tonen.

Hij besluit op een avond van de kudde weg te zwemmen en zijn droom te volgen. Hij moet de branding en zijn twijfels trotseren, maar zolang hij zijn droom volgt, wordt hij gesteund door de stem van de zee.

Deel 2:

Daniel Dolfijn komt verschillende dieren tegen, die hem in de juiste richting van zijn droom sturen en die hem wijze woorden zeggen. Een walvis (pas op voor de mens!), een zonnevis (zwem naar het westen), een haai (iedereen is bang voor me) wijzen hem de weg. Op het laatst komt hij een oude dolfijn tegen die net als Daniel zijn droom volgde en hem vertelt dat hij bijna bij zijn droom is aangekomen.

Deel 3:

Daniel Dolfijn berijdt de ultieme golf en is gelukkig. Hij heeft zijn droom waargemaakt. Ook heeft hij gezien dat de mens goed en kwaad in zich heeft. Hij keert terug naar de lagune om de andere dolfijnen te leren dat ze hun dromen moeten volgen.

Epiloog:

Michael Dolfijn, de vriend van Daniel, die eerst heel sceptisch was is door Daniel geïnspireerd geraakt en maakt nu ook zijn droom waar. Hij hoort de stem van de zee:

"Er komt een tijd in het leven dat er niets anders op zit,
dan je eigen weg te gaan ...

"Wat ben je eigenlijk met je leven aan het doen". Deze innerlijke stem dwong Sergio Bambaren om zijn topbaan bij een multinational op te zeggen, vervolgens in het vliegtuig richting Zuid-Europa te stappen en in een busje naar de perfecte golf te zoeken. Een ontmoeting met een dolfijn tijdens een surfsessie inspireerde hem tot het schrijven van de wereldwijde bestseller De droom van de dolfijn.

Het levensverhaal van de in Lima (Peru) geboren Sergio Bambaren Roggero (1960) is op zijn minst interessant te noemen. Na de middelbare school verliet hij zijn vaderland om in Amerika te gaan studeren. Met een ingenieurstitel (petrochemie) op zak keerde hij terug naar Peru om zich vervolgens definitief in Australie te vestigen. Tijdens deze omzwervingen was er echter altijd één constante in Sergio's leven: zijn onvoorwaardelijke liefde voor het surfen en de oceaan.

"Ik ben geboren in een huis dat uitkeek over de oceaan. De eerste keer dat ik de oceaan zag, was ik op slag verliefd. Ik herinner me dat ik toen al de energie van de golven voelde. Op mijn zevende dook ik voor het eerst met mijn surfboard de oceaan in. Het klinkt misschien raar nu, maar ik wist meteen dat ik voor de rest van mijn leven zou blijven surfen. Of beter gezegd, een surfer zou blijven. Ik lag dan ook het liefst hele dagen in het water. Mijn ouders dachten hier anders over. Zij zagen toch liever dat ik ging studeren en me daarna op mijn carriëre zou storten."

Sergio deed wat ieder braaf jongetje in zo'n situatie doet: luisteren naar zijn ouders. Hij ging studeren en verwisselde in Australie zijn wetsuit voor een driedelig pak. Door succes en materiele zaken werd de surfer als een draaikolk het zakenleven ingetrokken.

"Het lukte me om een fantastische baan te bemachtigen en de succesvolle zakenman te spelen. Ik had het allemaal: de Lexus, de Rolex, het mooie huis, noem het maar op. Toch voelde dit op een of andere manier niet goed. Diep in mijn hart wist ik dat dit niet het leven was dat ik wilde leiden. Het voelde alsof ik steeds verder van mezelf verwijderd raakte. Na verloop van tijd werd deze innerlijke stem zo luid, dat ik niet anders kon doen dan er gehoor aan te geven."

Zakelijk gezien had Bambare's innerlijke stem beter nog even kunnen zwijgen. Hij stond namelijk op het punt om in Singapore de belangrijkste business deal uit zijn carriere te sluiten. Toch droeg hij de zaak over aan zijn collega's en faxte nog diezelfde dag zijn ontslagbrief naar het hoofdkantoor.

"Iedereen die ik kende, verklaarde me voor gek. Voor een buitenstaander is het misschien moeilijk te begrijpen, maar ik kon op dat moment echt niet anders. Het was alsof de oceaan me riep."

De surfende zakenman gaf gehoor deze Sirenen-achtige lokroep en gooide zijn leven over een compleet andere boeg. Hij verkocht net zoveel van zijn spullen totdat hij genoeg geld had om er een jaar lang tussenuit te gaan. Gewapend met een camper, een surfboard en een laptop vertrok hij richting zijn eerste liefde: het zoute water. In Portugal, voor de kust van het plaatsje Guincho om precies te zijn, vond hij eindelijk de perfecte golf. Wekenlang had Sergio de golven van Guincho helemaal voor zichzelf. Totdat hij op een dag een andere surfer ontmoette: een dolfijn. Drie dagen lang surften ze samen en leek de wereld om hen heen stil te staan. De ontmoeting vormde de inspiratie voor zijn eerste boek waarin Daniel Dolfijn, de hoofdpersoon, besluit dat er meer in het leven moet zijn dan alleen maar vissen vangen. Daniel liet, net zoals Sergio, zijn dromen uitkomen door op zoek naar volmaakte golven te gaan.

"Het is volgens mij heel simpel. Je kunt alleen dromen laten uitkomen als je bereid bent om risico's te nemen. Vraag jezelf af: wat is het ergste dat me kan overkomen als ik doe wat mijn hart me ingeeft? Je leeft maar één keer en dit leven is te kostbaar om door angst te laten regeren. Droom! Neem risico's! Ik geloof dat we op een betere en vreedzamere wereld zouden leven als iedereen zou proberen om zijn dromen te laten uitkomen. Voor mij was de ontmoeting met de dolfijn het einde van mijn zoektocht. Karma heeft hier voor gezorgd. De dolfijn heeft me laten zien dat er meer in het leven bestaat dan materiele zaken. Diezelfde dag werd ik midden in de nacht wakker, pakte mijn laptop en begon te schrijven. Het was alsof ik eindelijk met mijn lot werd verzoend. In De droom van de dolfijn heb ik onder woorden gebracht wat ik van de dolfijn heb geleerd."

Terug in Australie vond Sergio een geïnteresseerde uitgever. Deze wilde het boekje echter alleen uitgeven als hij het tot een kinderboek zou herschrijven. Bambaren voelde hier niets voor en bracht De droom in 1996 in eigen beheer uit. Hij verspreidde een paar 1000 exemplaren onder Australische boekhandels. De moed van de surfende Daniel Dolfijn raakt kennelijk een Universele snaar bij mensen want inmiddels zijn er ruim vijf miljoen exemplaren verkocht en is het in meer dan dertig talen verkrijgbaar.

"Ik probeer op mijn manier de wereld te verbeteren en hoop dat mensen door mijn boeken te lezen na gaan denken over hun eigen leven."

De Peruviaanse schrijver heeft inmiddels meerdere boeken (bestsellers) achter zijn naam staan, maar probeert nog steeds naar zijn innerlijke stem te luisteren. Hij surft en duikt meer als ooit tevoren en maakt zich sterk voor Mundo Azul, een ecologische organisatie die zich inzet voor al het leven onder water.