Life lessons from a small island

Colonsay island, Scotland

When Kate Oldfield took a sabbatical from the city, she brought home more than a love of fresh air and new-found appreciation of modern technology.

My husband, Andrew, and I don’t belong to the city. We are, however, very happy here. We live in the modern house we’ve built from scratch in Battersea, South London, right by our son’s brilliant school. We have lots of friends, there are endless opportunities for me as a freelance writer and my husband runs a successful building-design firm. But… Our belief in our city selves is always brought up short by that little word with disproportionate importance.

The source of this conflict is the fact that we were both brought up as far away from a pulsating metropolis as you can imagine. Andrew grew up in the Hebrides, on an island nine-miles long. I was raised on a remote sheep farm in North Yorkshire. The slight tingling sensation that we should, one day, go back to our roots became a full-blown itch once we had kids. It seemed only fair to give them a taste of what we had been gifted in our own childhoods.

It’s so easy to feel guilty; many mothers worry about bringing up their children in a city. It’s a wasted emotion – if we are doing all we can, surely it’s impractical to expect more. That’s easy to say, of course. We have chosen the city as our environment, but still we want to know that when our children grow up they’ll be comfortable with the many choices life has to offer them.

So, when we were offered the chance to work through the spring on Colonsay, the remote island where Andrew grew up, we said yes. Immediately. And then the enormity of the plan hit us. Our eldest, Keir (aged nine), would have to be taken out of school, removed from his friends. We would have to turn down lucrative book and building contracts. I would also have more shallow deprivations to negotiate. I am a modern-communication junkie. I love my laptop and my iPhone, and, although you can get broadband at the island’s hotel and there is a mobile-phone mast, neither is guaranteed to work. Furthermore, I’m a party girl. The total population of Colonsay hovers around 100, including grannies and babies. The opportunities for 'swanning about' are zero.

More importantly, we could only hope that the Hebridean weather (rain, cold, power cuts, lack of ferries in the storms) and living in close proximity without respite for two months wouldn’t drive us all to distraction, despair, divorce or all three.

Despite the potential for disaster, we were beside ourselves with excitement. We would not be ‘tourists’, but live and work as temporary islanders. Andrew and his team would renovate the Colonsay hotel and 14 holiday cottages. I would do the photography for their new website. Keir would go to the island school (swelling the numbers to 10). Our baby, Molly, and toddler, Rafe, would learn to go beyond the front door without fear of kidnap or a road accident. But, to make this more than a game, we wanted to ensure we would all feel better, rather than worse, for the experience when we returned. Of course, we expected it to change us, but we didn’t realise how profoundly we would be transformed by taking a sabbatical from modern living. Here are some of the life lessons I brought back from spending two months in the middle of nowhere.

Being busy doesn’t mean you get more done

In the city, we rely on the proximity of supplies and slick technology to support our frantic lives. On Colonsay, we were brought up short. When the ferry was cancelled one day, it meant no deliveries, for the fridge or the business, for three days. There was a 12-hour power cut, during which neither laptop nor cooker worked. My work package to Edinburgh missed the boat and therefore its deadline. Whereas, normally, we could counteract these hiccups by shouting, running faster or wheedling for help, these tactics have no purchase on a tiny island. The roads are too narrow for speed. You are 25 miles from the mainland. There is nobody around, or interested, to hear your frustration.

We began to plan ahead – well ahead. Consequently, we found we had more time, which was a shock. But it was even more of a surprise that, in our ‘non-busy’ moments, we were able to do the little things that make a difference. I wrote letters. Our son kept a blog. My husband went for walks; he ate and slept well (all unusual). Our two-year-old broke his own record for non-stop jumping on the trampoline.

When we returned to London, I took one look at the endless, guilt-inducing lists of chores on my pin board and tore it up.

Conversation is far better than chat

As the weeks passed on Colonsay, our household became quieter, more introspective. Our son would arrive home from school and spend hours silently playing, instead of pestering me about the Wii. At supper, he and his little brother and baby sister would eat in calm contemplation. My husband and I ceased the endless phone bulletins. Rarely, we began to realise, did they add anything but stress; that ‘Where are you?’ and ‘What are you doing now?’ are not genuine questions. Habits broken, we are now not afraid to sit together without volunteering information to plug the gap. We have conversations because we want to talk about something, not because we’re afraid of the silence. In the age of Twitter, this is true solace.

The importance of solitude

It was wonderful to live there. We became healthier, more tanned, fitter, less stressed. This did not, however, inure us to family fracas. What place, however idyllic, can? Silence and solitude create endless opportunities for healing reflection. A remote island has them in spades. If I was annoyed, I could stomp up a hill; sulk across miles of empty white beaches; linger petulantly at the end of a rocky headland. Distancing myself from my problems did not mean I was hiding from them, rather the opposite. When you are up a hill, looking down over a secret loch, you get perspective on more than the scenery.

This is a deliciously quick fix. Essential in the city, where we are rarely not in a crowd. Try it. When public transport lets you down; when your friends are being unfriendly; when the kids’ after-school commitments threaten to turn the whole house into a flaming ball of stress; when the credit crunch nibbles huge holes in your finances… get some space – a park, a Ferris wheel, a tall building with a good view (if island life forces anything out of you it’s how to make do with what you have got!). And always go alone. Quite often, by the time you get there, your problem will have shrunk back to proportion.

Move outside your peers to find out who you really are

Coming back to the city wasn’t easy. It was no shock that we all missed the beauty of the island, although the smaller irritations did surprise us: the children moaned at having to wear shoes again, not wellies; we missed our daily visit to the local shop, to catch up on community gossip. But we felt more comfortable in our own skins. We know that often our worth lies in the differences. Keir is now reassured that he isn’t ‘terrible at maths’ and he ma not have a PSP, but he can recognise a buzzard at 20 paces. I now read a novel, rather than linger on Facebook – and I feel closer to my younger self for doing so. My husband is no longer ashamed of being a builder, rather than a banker; he is proud of what he and his team have achieved for his childhood home.

Immediate gratification doesn’t = satisfaction

We are still learning what the experience meant to us. I expect that we will continue to do so. But if we have already realised anything, it is that some things are better for having to be worked at, considered, set aside, picked up and contemplated again. In the time it takes to have proper conversations, periods of true reflection and long sessions of family time without screens, I could have written two articles, driven from pillar to post in the pursuit of endless after-school activities, spent several hours shopping, gossiped at the school gate and watched some bad television. But would I have added to the family’s spiritual wealth?

After the first few evangelising weeks, we sank back into the city. It is difficult to follow our new island-inspired design for life all the time, but we refuse to be submerged. We do, when we remember, turn off the machines before 8pm and sit and live slowly for a while. Sometimes it is hard. A lot of the time it’s impossible. But that’s okay.

Last night, I stood out on the scratch of lawn that we call our garden. There was no wind and the planes seemed to have gone elsewhere for a moment. I closed my eyes. I felt the grass beneath my toes and breathed deeply. It was only then that I heard the birdsong, just as bright and insistent as it would be on Colonsay.

Whitepaintedwoman.wordpress.com

Compleet eiland onvindbaar

Australische wetenschappers stellen dat een eiland in het zuiden van de Grote Oceaan, dat wel op Google Earth en Google world maps staat, helemaal niet bestaat. Dit concluderen ze na een 25 dagen durende expeditie naar de mysterieuze landmassa.

Het onzichtbare eiland ligt in de koraalzee tussen Australië en Nieuw-Caledonië, waar het Sandy Island genoemd wordt. In The Times Atlas of the World heet het Sable Island en zou bekend zijn bij een Australisch Maritiem onderzoeksschip.

Op Google Maps staat het eiland aangegeven
als Sandy Island.

"Omdat het eiland op verschillende kaarten is aangegeven, gingen we het bekijken, maar er was helemaal geen eiland", ze vertelt Dr. Maria Seton, die meeging op de expeditie. "Het is een raadsel en heel bizar. We hebben geen idee hoe het eiland op wereldkaarten terecht is gekomen, maar dat gaan we zeker uitzoeken."

Op Google Earth en Google World maps is een eiland aangegeven wat volgens wetenschappers niet zou bestaan. Er is een 25 dagen durende expeditie naar deze vermeende mysterieuze landmassa gedaan.

Het eiland was op verschillende kaarten aangegeven maar er bleek helemaal geen eiland te zijn. Volgens Dr Maria Seton is de plaats waar het zou moeten liggen de oceaan 1400 meter diep.

Men begrijpt niet hoe het eiland op de wereldkaart terecht gekomen is. Dat gaat men zeker uitzoeken.

Een eiland wat op landkaarten staat en er niet is; dat nodigt uit tot onderzoek! Wat blijkt? Ook op internet is het verdwenen eiland veelvuldig te vinden. Er is weinig gedetailleerde info te vinden, maar toch lijkt men serieus te zijn over het bestaan van dit eiland.

Sable Island

Sable Island ligt voor de kust van West Australië en is 53 hectare groot. Dorpen en steden in de buurt van Sable Island zijn Point Samson, De stad Wickham en het gehucht Roeborne.

Sable Island wordt genoemd op Wikipedia in de lijst eilanden van west Australië: Sable Island 20°35′8″S 117°46′16″E.

Op Wikimapia vinden we het niet bestaande eiland ook weer terug. Hier is Sable Island ook 53 hectare groot en ligt voor de Pilbara Coast van Australië tussen Wickham en Port Hedland. De coördinaten hier zijn: 20°35'18"S 117°46'2"E

Wie had dit nu kunnen denken, dat er een eiland op de wereldkaarten staat, vlak voor de kust van Australië ligt en waar men nu pas van ontdekt dat het niet bestaat.

 

Bron: Plazilla

Just room enough

Just room enough

Gezegd word dat dit eiland het kleinst bewoonde eiland in de wereld is. Het eiland is inderdaad technisch gezien beschouwd als een eiland omdat het één boom heeft.

Loctie aan de St. Lawrence river in het Thousand Island gebied. Gebouwd door de Sizeland familie in 1950 als stulpje voor in het weekend. Jammer genoeg voor de familie werd hun schuilplaats een toeristische attractie en is dat sindsdien.

Langste naam van Europa

Anglesey vuurtoren

Langste naam

Het dorp met de langste naam van heel Europa ligt in Wales. Nog wat preciezer, het ligt op het eiland Anglesey.
(Noorden van Wales)

Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch wordt door de inwoners en andere Welshmen kortweg 'Llanfair PG' genoemd. De foto is genomen op het treinstation van dit toeristenplaatsje. Veel toeristen bezoeken de plaats om een foto te maken en een stempel in hun paspoort te laten plaatsen. Dat kan men in het bezoekerscentrum laten doen.

Geschiedenis

De naam werd in 1850 door de gemeenteraad bedacht om de langste naam als treinstation te hebben. Ze wisten toen nog niet dat ze daarmee ook de langste dorpsnaam van Europa hadden bedacht.

Andere lange namen

Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch is de derde langste naam ter wereld.

Op de tweede plek komt Tetaumatawhakatangihangakoauaotamateaurehaeaturipukapihi-

maungahoronukupokaiwhenuaakitanarahu in Nieuw-Zeeland.

Op de eerste plaats staat Bangkok, dat helemaal officieel Krung Thep Mahanakhon Amon Rattanakosin Mahinthara Ayuthaya Mahadilok Phop Noppharat Ratchathani Burirom Udomratchaniwet Mahasathan Amon Piman Awatan Sathit Sakkathattiya Witsanukam Prasit heet.

Visit isle of Anglesey

Allerkortste vliegverbinding

Wist je dat ...

de kortste vliegverbinding van de wereld
die tussen twee Orkney-eilanden in Schotland is?

De duur van de vlucht is gemiddeld zo’n 120 seconden!

Een eigen eiland

Heb je er al eens van gedroomd om een eigen eiland te hebben? Misschien moet je dan maar verder dromen want het is geen goedkope onderneming.

Tegenwoordig staan over de hele wereld eilanden te koop.
Maar hoe pak je dat aan?

Het bedrijf Iglucruise heeft een interessant hulpmiddel ontworpen. Je doorloopt de verschillende stappen van onderstaande infographic en je weet of je een potentiële koper kan zijn.

A guide to buying your own island

Eiland hoppen

Wadden hoppen is de afgelopen jaren meer en meer populair geworden. Het is geweldig om per boot van eiland naar eiland te varen en zo heel veel in korte tijd te zien.

Wat is eilandhoppen?

Als je een gebied met meer dan één eiland in korte tijd wil zien dan is eilandhoppen een graag gewilde vakantievorm. Je reist naar een eiland en vervolgens verblijf je daar 1 of 2 dagen. Vervolgens reis je met de veerboot verder naar een volgend eiland. Ook daar blijf je weer korte tijd en je reist weer verder. Op deze manier kun je in relatief korte tijd een hele groep eilanden zien en naderhand vertellen waar je overal bent geweest.

Het is zeker aan te raden voor mensen die in korte tijd veel willen zien. Slechts oppervlakkig krijg je een indruk van het eiland.

Je moet er een liefhebber van zijn. Als je langer op een en hetzelfde eiland verblijft kun je het goed verkennen en de cultuur en sfeer beter proeven. Bovendien ben je bij een langer verblijf in staat om ook de uithoeken van een eiland te bezoeken, vaak de mooiste en interessantste plekken.

Je zult eerder aan eilandhoppen doen als je in het buitenland bent, in een gebied waar je waarschijnlijk geen tweede keer meer komt. Juist dan kan het een verrijking zijn om meer dan één eiland van een eilandengroep te bezoeken.

Nederland

Alle vijf de Waddeneilanden zijn geweldig om te bezoeken. Je vindt op Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland en Schiermonnikoog altijd de rust, ruimte en de meest bijzondere natuur. Ook in de zomer, als er relatief meer toeristen zijn, bieden de Waddeneilanden genoeg plekken voor de liefhebbers van dit unieke gebied. Als je niet besluiten kunt, welk eiland je het liefst zou bezoeken, dan kun je dankzij de goede veerbootverbindingen ook meerdere eilanden bezoeken door, zoals men het noemt, te Waddenhoppen.

In het zomerseizoen is het mogelijk van eiland naar eiland te reizen. In veel gevallen kan de fiets mee overvaren. Vooraf reserveren is in de meeste gevallen noodzakelijk. Neem bij windkracht 7 of meer vooraf contact op met de schepen.

Rederijen hopboten

Tussen de eilanden varen er in de lente en de zomer hopboten (tussen Vlieland en Terschelling zelfs het hele jaar).

Waddenveer.nl

Rederij Doeksen

Zeilen met eilandhopper

Met de robbenboot

Europa



Veerverbindingen in Europa

Galešnjak

Door Google Earth werd het Kroatische eiland Galešnjak in 2004 internationaal bekend. Het opmerkelijke is de vorm van het eiland.

Het eilandje is hartvormig. Nadat het eilandje, door Google, internationaal bekend raakte werd het al snel 'Lovers' Island genoemd.

Galešnjak ligt in de Adriatische Zee voor de kust van Dalmatië en staat sinds 1802 op land- en zeekaarten.
Galešnjak ligt tussen Zadar en het eiland Pašman. Het is maar een klein eiland, de omtrek is slechts 1.545 meter, de oppervlakte 132.475 meter en het hoogste punt ligt op 34 meter.

Sinds oudsher wordt het gebruikt door landarbeiders en vissers voor de visserij maar ook als schuilplaats bij onweer.

Het eiland heeft ongerepte stranden, is onbewoond en het is privé-eigendom. De enige aanwijzingen van menselijke activiteit op het eilandje zijn drie grafheuvels uit de tijd van de Illyriërs, en overblijfselen van fundamenten van gebouwen uit de oudheid. Verliefde stellen zijn daardoor aangewezen op kamperen. Je kunt daar toestemming voor krijgen.

Het spookeiland Gunkanjima

Gunkanjima

Hashima (grenseiland), ook wel Gunkanjima (slagschipeiland) is één van de 505 onbewoonde eilanden in de prefectuur Nagasaki, het eiland ligt zo’n 15 kilometer van de stad Nagasaki. Het eiland is tegenwoordig onbewoond, maar is tot 1974 bewoond geweest.

Het eiland werd in 1890 gekocht door Mitsubishi om aldaar steenkool uit zee te winnen. Rondom het eiland werd een stenen muur opgericht om het eiland tegen tyfoons en de zee te beschermen. Er verrees een stad op het eiland om de werknemers te huisvesten. Het eiland was in die tijd een van de dichtstbevolkte streken op aarde (83.500 per km²).

In de jaren zeventig van de 20e eeuw nam het belang van kolenwinning door oliewinning elders dermate af dat Mitsubishi de mijnen sloot en iedereen van het eiland afhaalde. Het verval door onder meer erosie zette in 1974 in toen iedereen het eiland verliet. Sindsdien is het een spookeiland. Zijn bijnaam slagschipeiland dankt het aan de, op een slagschip lijkende, vorm en skyline die het eiland heeft.

Gedurende zijn bestaan heeft het eiland gediend als locatie voor de films Midori Naki Shima (The Greenless Island uit 1949 en Battle Royale II: Requiem (2003). Het eiland leeft voort als het hoogste niveau in het videospel Killer7.

Klik hier om meerdere afbeeldingen van het eiland te bekijken.

Eierland

Wat nu de noordpunt van Texel is, was vroeger een apart eilandje, Eierland. De vuurtoren is opvallend in het landschap aanwezig. Ten zuiden van de vuurtoren liggen de bij vogelaars bekende 'tuintjes'. Aan de Waddenzee tussen de vuurtoren en De Cocksdorp liggen enkele poldertjes en een kweldertje. Tussen De Cocksdorp en de Eierlandse Duinen is het Krimbos aangelegd.

Eyerland als afzonderlijk eiland op een kaart van Nederland van de Franse geograaf Guillaume Delisle. Uitgegeven in Amsterdam(1743) naar een origineel in Parijs.(1702)

Het huidige eiland Texel bestond voor 1630 uit twee delen:

het oude eiland Texel en het eilandje Eierland.

Dit eilandje lag op de plaats waar nu de Eierlandse Duinen en de Hanenplas liggen.

Rond 1500 is Eierland, na het doorbreken van het Eierlandse gat, een zelfstandig duineilandje geworden. Het Anegat, ter hoogte van de huidige Slufter, scheidt het van Texel. Op Texel is een flink deel van de Entegeul op de zee herwonnen door de aanleg van de Koogen en het Gerritsland. Tussen deze polders en de stuwwal ligt een kwelder gebied. Het Marsdiep wordt steeds belangrijker voor de aan- en afvoervoer van de getijdestromen. Het Heersdiep en het Zijpe verzanden zodat Callantsoog en Huisduinen weer met Holland vergroeid raken. Ten oosten van deze voormalige eilanden ontstaat een grote kwelder.

In de loop van de 16e eeuw slibde het Anegat tussen Texel en Eierland dicht, en ontstond er tussen de twee eilanden een hoge zandbank die alleen nog bij extreem hoge waterstanden onder liep. In 1630 werd op deze zandbank de Zanddijk aangelegd en zo werden de beide eilanden door deze dijk verbonden. In 1835 werd, onder leiding van Antwerpenaar Nicolas Joseph De Cock, begonnen met de inpoldering van de kweldervlakte ertussen, met als doel het gewonnen land te gebruiken voor landbouw. Zo ontstond de Eierlandse polder, waarin het dorp De Cocksdorp en de buurtschappen Midden-Eierland en Zuid-Eierland liggen. Later werden aan de rand van deze polder meer kwelders ingedijkt. Met name in dit gedeelte van Texel speelde zich tijdens de Tweede Wereldoorlog de opstand van de Georgiërs af.

Tot de 13e eeuw vormde Eierland een deel van Vlieland. Het was toen van Texel gescheiden door het Anegat, dat indertijd ongeveer op de plek lag waar tegenwoordig de Slufter ligt. Aan het eind van de dertiende eeuw ontstond het Eierlandse Gat en raakte Eierland ook gescheiden van Vlieland. Het was daarmee een echt eiland geworden.

Eierlandse polder

De naam Eierland komt heel waarschijnlijk van de aanwezigheid van een grote zilvermeeuwen kolonie. Eieren werden in de 17e en 18e eeuw bedrijfsmatig geraapt. De beheerder van Eierland stuurde circa 30.000 eieren jaarlijks door naar Amsterdam en de eieren werden gebruikt door de beschuit- en koekbakkers. Later werden ook konijnen in Eierland geteeld. De huiden van de konijnen gebruikte men voor de hoedenmakerij.

De duinen zijn oud. Ze bestonden in ieder geval al in de 16e eeuw. Het ongelijke gebied laat naast droge duinen uitgestrekte vochtige en droge duingraslanden zien. Het is schaars met bosjes en struikgewas begroeid.

Bron: Wikipedia

Ecomare

Hatteras eiland

Er zijn drie dorpjes op Hatteras: Hatteras, Frisko en Buxton. Heel het eiland richt zich bijna uitsluitend tot vissers! De rest van de logistiek, zoals winkels en food markets, is meer rudimentair, en eerder bijzaak. De algemene indruk van de grijze gebouwen mag dan wat naargeestig zijn, maar het strand is wel zeer mooi!

Cape hatteras heeft tevens de hoogste vuurtoren in de US, met een hoogte van 209 meter. De eerste vuurtoren werd gebouwd in 1803, en hij werd herbouwd in 1870. Men kan de toren beklimmen voor een spectaculair panorama, en het enige minpunt zijn de tweehonderd vijfenzestig treden.

Het museum van de vuurtoren presenteert een interessante video over de geschiedenis van de toren. In 1999 werd deze zo'n duizend meter landinwaarts verplaatst, wegens de erosie van de kustlijn. Dat ging helemaal op zijn Amerikaans, en zeer ongewoon in Europa; ze zetten de hele toren op rails, en reden er gewoon mee naar de nieuwe locatie! Dat reisje duurde zo'n twintig dagen.

Originele locatie

Huidige locatie

Serendipity House

Serendipity House, een fantastisch strandhuis dat door stranderosie bijna door de zee verzwolgen zou worden. Gelukkig werd het pand, dat bekend is van de film Nights in Rodanthe In 2008 uitgebrachte film met Richard Gere en Diane Lane, op tijd in zijn geheel verplaatst. Zo te zien ging dat nog maar net goed!

The oceaan beweegt westwaarts op het bovenste einde van Hatteras eilanden al heel wat jaren, en diverse huizen zijn verzwolgen door de zee. Steeds opnieuw vroegen de mensen zich af na elke storm of het het huis Serendipity het zou overleven.

Holland island

Het Holland island in Maryland in het oosten van de Verenigde Staten werd een aantal honderd jaar bewoond door vissers en boeren. Rond 1600 werd het dorp gesticht, en rond 1900 woonden er zo'n 360 mensen op het eiland. Er was een postkantoor, schoolgebouw en een kerk.

Het laatste huis op het door erosie verdwijnende

Holland Island in Maryland, zoals het stond in oktober 2009.

Het eiland was echter niet bestemd tegen het weer: door de wind en de getijden werd het eiland tot zover aangetast dat bewoning nog slecht mogelijk was en een poging om een muur te bouwen ter bescherming mislukte. Veel mensen haalden hun huizen uit elkaar en bouwden ze weer op het vasteland. Een aantal huizen bleef staan, wat een vreemd gezicht opleverde wanneer het eiland onderwater kwam te staan bij vloed. In 2010 stortte ook het laatste huis in en werd meegesleurd door het water.

Eilanden in de uitverkoop

Ooit gedroomd van een eigen eiland in de blauwe zee, waar je met je eigen vissersbootje naar toe vaart om straks je eigen gevangen vis klaar te maken? Dat kan werkelijkheid worden. De Grieken denken er over om onbewoonde eilandjes in de verkoop te gooien. In de hoop zo de enorme schuldenberg iets te verminderen.

Rond de 6000 eilanden telt Griekenland waarvan er maar een paar honderd zijn bewoond. Dus ze kunnen nog even vooruit.

De Grieken zetten eilanden en stukken grond in de uitverkoop, omdat men hoopt op die manier de schulden af te lossen. Griekenland heeft te kampen met een torenhoge staatsschuld en doet er alles aan om deze in te lossen. Het verkopen van complete (maar vaak onbewoonde) eilanden is daar een methode voor.

De prijs van de Griekse eilanden die op de Canadese site Private Islands worden aangeboden varieert van anderhalf miljoen euro, voor het eiland San Anastasios, tot 150 miljoen euro, voor het 260 hectare grote Patroclos. De prijzen van onroerend goed in Griekenland zijn volgens een makelaar door de crisis aanzienlijk gezakt.

Steun de Grieken en koop een eiland.

Donegal eilanden

Donegal is een graafschap in het noordwesten van Ierland en ligt op 3.5 uur rijden van Dublin af. Het landschap bestaat uit lage bergen en diep uitgesleten kustlijnen met verschillende meren en is het beste in mei tot september te bezoeken. Je kunt Donegal het gemakkelijkste per auto verkennen. Openbaar vervoer is aanwezig in de vorm van buslijnen die je over de hoofdwegen van plaats naar plaats kunnen brengen. Je zal dan wel de mooie kleine kronkelende wegen moeten missen. In Donegal vind je verschillende wandelroutes en mooie afgelegen eilandjes die je kunt bezoeken.

Sleave leage cliffs

Aan de westkust van Donegal heb je de Sleave Leage cliffs, waarvan gezegd wordt dat het één van de hoogste en mooiste zee kliffen van Europa is. De steile kliffen met de ruige zee, door de wind vanaf de Atlantische Oceaan, zijn in ieder geval indrukwekkend om te zien. De wind kan bijna stormachtig sterk zijn, wat het de ideale plek maakt om flink uit te waaien. Aangekomen bij de kliffen vind je een parkeerplaats. Van daaruit is het ongeveer 15 tot 20 minuten wandelen naar de top. Op de route kun je, naast mooie uitzichtpunten (bij goed weer), ook schapen tegenkomen. Wanneer je uitgewandeld bent kun je in de Sleave Leage Center een kop koffie of thee krijgen met lekkere muffins. De eigenaar van het Sleave Leage Center is Paddy Clark, een man met humor die je graag over de regio vertelt. Het is mogelijk om hem in te huren en samen een wandeltocht te maken door dit gebied.

Tory island

Helemaal in het noorden ligt het meest afgelegen, bewoonde eiland van Ierland: Tory Island. Het eiland, dat 12 kilometer uit de kust ligt, biedt al generaties lang een thuis aan een kleine groep mensen. Op het eiland van vier kilometer lang en een kilometer breed is leven ongeveer 150 mensen in twee verschillende "dorpjes" waar de tijd lange tijd lijkt te hebben stil gedaan: An Baile Thiar en An Baile Thoir. Voor eilandbewoners is er zelfs een school aanwezig waar zeven leerlingen les krijgen.

Het eiland is gemakkelijk in een dag tijd te verkennen, maar wil je langer blijven dan is er een Bed & Breakfast (€30,- per nacht per persoon) en een Hostel (€25,- per nacht per persoon) op het eiland. Wanneer er veel toeristen komen wordt zelfs plek gemaakt bij de mensen thuis om te verblijven. Ook is er sinds een tijd een hotel waar men kan overnachten.

De activiteiten voor toeristen ontwikkelen zich langzaam maar zeker. Zo zijn er wandeltochten onder begeleiding van een gids. Mocht je liever alleen gaan dan kun je het gemarkeerde wandelpad Bealach na Gaeltachta volgen dat op het eiland ligt. De wandelroute (met of zonder gids) begeleidt je langs de zeer mooie kliffen, de vuurtoren, The Bell Tower, het Tau Kruis, de kerk en het Community Center voor een Guiness en een gezellig gesprek met de locals. Houd je ogen ook open voor zeehonden en natuurlijk de papegaaiduiker. Een gids kan je meer vertellen over de achtergrond van het eiland en weet mogelijk ook de beste plekken om dieren te spotten.

Het eiland is populair bij vogelspotters. Tory Island heeft namelijk de grootste papegaaiduikerkolonie van Donegal. Verder zitten er alken, zeekoeten, meeuwen, stormvogels, aalscholvers, kwartels en stormvogels. Niet voor niets is het eiland een beschermd gebied voor vogels om te broeden. Ook bij kunstliefhebbers is het eiland geliefd. Sinds de jaren 50 is het eiland de thuisbasis voor een groepje kunstenaars met hun eigen (voor het eiland herkenbare) stijl. Voor iedereen is het interessant om het eiland te verkennen, de mooie kliffen te bekijken en te zien hoe de mensen hier nog in alle rust leven.

Meer informatie

Patsy

Als toerist zal je Tory Island met de veerboot vanuit Bunbeg bezoeken. Het is aan te raden om vooraf even een plekje op de boot te reserveren. Verwelkomd door een echte koning (Patsy) kun je vervolgens het eiland bezichtigen.

Arranmore Island

Arranmore island - Rinawros point

Een ander eiland in de Donegal regio is Arranmore. In 15 minuutjes vaar je met de veerboot van Burtonport naar het eiland. Met wat geluk kun je de tocht, varend door de smalle wateren, vanuit de stuurhut bekijken. Op het eiland is de Ierse cultuur nog altijd erg belangrijk. Stap je de enige Ierse pub op het eiland binnen, dan proef je direct de sfeer. Regelmatig is de Ierse pub het toneel voor muzikanten die de sfeer, onder het genot van een Guinness, compleet kunnen maken. Op het eiland zijn een aantal bezienswaardigheden die allemaal via een wandelroute met elkaar verbonden zijn.

Helemaal in het uiterste puntje vind je de vuurtoren (Rinawros Point) dat gebouwd is in 1798. De vuurtoren was de eerste werkende vuurtoren in Donegal. Totdat de vuurtoren in 1982 geautomatiseerd werd is de vuurtoren altijd bemand geweest om hem operationeel te houden. Net als op Tory Island heb je hier mooie ruige kliffen die het bezoeken waard zijn. Een is voldoende om het eiland te bezoeken. Maar ook op dit eiland zijn voorzieningen om te overnachten. Op het eiland is ook internet aanwezig om het vervolg van je reis te plannen.



Ierse muziek, dans en de Keltische talen worden in Donegal er met de paplepel ingegoten. Dit zie je ook terug in het dagelijks leven van de Ieren. Veertig procent van de mensen in Donegal spreekt dagelijks Iers. Het had niet veel gescheeld of de taal zou zijn uitgestorven omdat tijdens de onderdrukking van de Noren de Ieren hun eigen taal niet mochten spreken. Ook onder Engels bewind was Iers niet toegestaan. Tegenwoordig wordt de taal weer op scholen gegeven en kunnen mensen zelfs een speciale onderscheiding winnen dat aangeeft hoe goed ze de taal beheersen.

Ook de muziek speelt een belangrijke rol. Ierland, maar ook de Donegal regio, staat bekend om de vele muzikanten die het heeft voort gebracht. De meest bekende daarvan is misschien wel Enya. Enya trad vaak op in de bar van haar ouders, Leo’s Tavern. De bar is nog steeds een plek waar muziek gemaakt wordt en waar regelmatig zangers en dansers optreden. De ideale plek om wat van de sfeer, riverdance en muziek te proeven, is door een typische Ierse pub mee te pikken. Mocht je maar één pub willen bezoeken, zorg dan dat het Leo’s Tavern is.

Gola - Gablha

Een eiland ten noord - noordoosten van het Ierse 'vasteland'. Het is een "onbewoond" eiland, met een twintigtal huizen op, het ene al wat beter onderhouden dan het andere, en menig bouwvallig krot. De paar onderhouden huizen doen dienst als vakantiehuisjes, en sinds er (nog niet zo heel erg lang) elektriciteit en stromend water is is het daar best gezellig.

De cottages staan er nog steeds van families die in de jaren zestig zijn vertrokken naar het vasteland.

De zeekliffen van Gola staan bekend om de hoeveelheid en de kwaliteit van de klimroutes. Sinds 1994 zijn hier klimmers te vinden, vooral tijdens (lange) weekenden is het erg populair.

Meerder eilanden zijn:

Inishbofin - Inis Bó Finne

Inishbofin

Inishfree - Inis Fraoigh

Inishfree

Island Roy - Oileán Ruaidh

Island Roy

Inish Turk Beg

Het privé-eiland Inish Turk Beg, voor de kust van Ierland, staat te koop voor minder dan de helft van wat de huidige eigenaar er in investeerde.

De Egyptisch-Ierse zakenman Nadim Sadek verkoopt zijn levenswerk omdat hij in geldproblemen zit. Voor 3,56 miljoen euro heb je een eiland van ruim 26.000 vierkante meter met luxehuizen, stallen en een sportveld met kunstgras.

Nadat Sadek het eiland tien jaar geleden kocht, heeft hij het getransformeerd tot het 21ste-eeuws utopisch paradijs dat het vandaag is. Op het eiland in Clew Bay, waar nog 364 andere eilandjes liggen, staat één bijzonder luxueuze villa en nog vier kleinere huizen.

Plek voor 30 man

Het hoofdhuis heeft een schitterend zwembad en een sportveld met kunstgras. Er zijn zeven slaapkamers, een danszaal, een bioscoop, een turnzaal, een croquetveld en een helipad. Meer dan 30 mensen kunnen in het grootste comfort op het eiland verblijven. Elektriciteit en drinkwater komen van het vasteland en er is ook breedband internet.

Eigen single malt

Er is ook een whiskystokerij, de eerste 2.888 flessen van de single malt Maiden Voyage werden dit jaar naar het vasteland gebracht.

Beschut

Inish Turk Beg, wat zoveel betekent als 'klein eiland van het wilde zwijn', ligt door andere eilanden beschut tegen de westenwind en ligt slechts een boottochtje van een kwartier verwijderd van Westport op het vasteland. Westport werd vorig jaar nog uitgeroepen tot de beste plek om te wonen in Ierland.

Officiele site

Aran eilanden

Aan de westkust van Ierland liggen de Aran Islands. Deze drie eilanden in de baai van Galway vormen een ideale vakantiebestemming voor als je er even helemaal uit wilt zijn. Hier leer je het échte Ierland kennen met typische Keltische tradities en de Gaelic-taal in zijn puurste vorm. Vanuit Galway zijn de eilanden met de ferry of vliegtuig makkelijk te bereiken. De eilanden staan bekend om hun ongerepte natuur, historische monumenten en culturele erfgoed. Het grootste en drukste eiland is Inis Mór. Hier kun je verschillende forten uit de ijzertijd bezoeken of een fiets huren om het eiland te verkennen. Inis Meain en Inis Oirr zijn kleiner maar minstens zo mooi. Ook hier vind je diverse forten en ruïnes. Daarnaast kun je hier prachtige wandelingen maken.

De Araneilanden (Oileáin Árann)) zijn drie eilanden in de monding van de Baai van Galway in county Galway in Ierland. De inwoners op de drie eilanden leven van oudsher van de visserij, maar ook zomertoerisme is heden ten dage een belangrijke bron van inkomsten. De eilanden vallen binnen de Gaeltacht, het gebied waar de omgangstaal het Iers is. De bewoners spreken allen echter ook Engels.

Inis Mór

Inis Mór, (Inishmore, het grote eiland) is het grootste eiland, met 1281 inwoners (2002).

Cill Rónáin (Kilronan) is het grootste dorp op het eiland, en heeft een haven waar de veerboot van het vasteland aanlegt. Op het eiland zijn verschillende forten uit de ijzertijd, waaronder Dún Aonghasa en Dún Dúchathair (Dún is het Ierse woord voor fort).

Het eiland heeft een rol gespeeld in de verspreiding van het vroege christendom in Ierland: over het eiland zijn ruïnes te vinden van verschillende kerkjes, waarvan de oudste uit de vijfde eeuw stamt. Inis Mór is populair onder toeristen, die zich verplaatsen door te wandelen, te fietsen of zich rond laten rijden in een taxibusje.

Inis Meáin

Inishmaan gardens

Inis Meáin (Inishmaan, het middelste eiland) is niet het kleinste eiland maar heeft wel het geringste aantal inwoners, en is het minst op toeristen georiënteerd.

Inis Óirr

Inisheer

Inis Óirr (Inisheer, het oostereiland) is het kleinste eiland, en heeft een veerdienst met zowel Ros a'Mhíl alsook Doolin.

Aran Island Sweater

Een beroemd product van de eilanden is de Aran Sweater, een type gebreide trui dat ook buiten Ierland bekendheid kreeg in de 20e eeuw. De trui is meestal gemaakt van ongekleurde schapenwol, en heeft verticale kabels met vier tot zes verschillende patronen. Meestal is het patroon symmetrisch en hetzelfde aan de voor- en achterkant, en wordt soms ook op de mouwen doorgezet. Hetzelfde type breiwerk wordt ook toegepast in onder andere sokken en mutsen.

Een deel van de populariteit van deze trui is het verhaal dat het hier om een visserstrui gaat. Er wordt verteld dat iedere visser zijn eigen trui had, met patronen die specifiek waren voor hem, en voor zijn familie. Dit was af en toe erg nuttig, omdat men, als er een lichaam was aangespoeld op het strand, alleen aan de trui nog kon zien om wie het ging. Sommige experts zeggen echter dat de trui waarschijnlijk nooit door vissers gebruikt is omdat hij wegens zijn dik- en stijfheid voor het vissersberoep te hinderlijk zou zijn.

Er is ook onenigheid over wanneer de eilandbewoners voor het eerst de truien maakten, en er wordt gezegd dat dit een eeuwenoude traditie is. Voorstanders hiervan wijzen naar een afbeelding in het Book of Kells waarin een Aran Sweater lijkt te zijn afgebeeld. Andere historici hebben een ander idee, en geven aan dat de trui een erg complex breiwerk is, dat waarschijnlijk werd bedacht in de jaren twintig van de 20e eeuw om het eiland een nieuwe bron van inkomsten te geven.

De geboorte van een eiland

Uit het niets, maar geweldadig en heftig wordt de geboorte van een nieuw eiland aangekondigd.

Heeft het al een naam? Of verdwijnt het weer snel in de golven,
nog voor we er een melancholieke herinnering
aan vast kunnen plakken?

Per ongeluk vastgelegd,
een tip van de sluier van de kracht van het bestaan.

Can you hear the silence?

Imagine hearing nothing but the waves on sand,

the breeze through tall grasses and the cries of shore birds.

Think of all the noise you hear every day, the noise you’re hearing right now. Much of it is background, white noise, sounds that you’ve tuned out but that continue to bombard your system. Think of all those sounds, those decibels of man-made noise.

Maybe you thrive on it. You’ve got the television on all day, just for the company. You’ve got the mp3 tunes pumped through stereo speakers. Your music inspires you, energizes you.

How about the sound of silence? Do we hear it anymore? Is there any place not touched by human noise?

Kodiak Island, Alaska. There’s a creek that burbles, the ocean waves that rumble and shush, breezes that tickle the tall beach grasses, insects that buzz the riot of wild flowers growing there in profusion, and the musical sounds of little birds in the brush.

Utøya

Utøya is een klein eiland van zo'n 10,6 hectare in het oosten van het meer de Tyrifjord, ca. 600 meter uit de kust. Het ligt in de gemeente Hole in de Noorse provincie Buskerud.

Het eiland is eigendom de Arbeidernes Ungdomsfylking, de jeugdbeweging van de Noorse Arbeiderspartij, die er zomerkampen houdt. Het eiland werd in augustus 1950 aan de jeugdbeweging geschonken door de confederatieve vakbond van Oslo en omgeving.

Het eiland is grotendeels bebost met enkele open plekken. Een kleine pier aan de oostzijde van het eiland wordt gebruikt om mensen per veerpont van en naar het vasteland te vervoeren. Nabij de pier staan een aantal gebouwen, zoals het Hovedhuset ("hoofdgebouw"), Stabburet ("voorraadschuur op palen") en Låven ("schuur"). Op de hellingen van de heuvels (LO-toppen) bevinden zich de belangrijkste kampeerterreinen, het kantinegebouw en het toiletblok. Verder naar het zuiden staat het schoolgebouw.

Oak Island, one of the few places you can see the sunset,
over the ocean in North Carolina.

Where all you can hear is the sound of the waves crashing in the sand and gulls singing their daily melody, West Beach provides a peaceful solitude you'll experience no where else. This is truly the place to get away from it all.