Parels - Tranen van de zee

Wanneer de hemel helder is

en de maan, koningin van de nacht,

haar zoete zilveren licht over de aarde spreidt,

verlaten de pareloesters de zeebodem

en stijgen naar de oppervlakte.

Jaar na jaar hebben ze flinterdunne laagjes
parelmoer aangemaakt

om een prachtige, volgroeide parel te creëren.

Het is tijd om ze los te laten.

Zacht wiegend drijven de oesters op de golven.

In het zilveren maanlicht openen ze zich

en laten de parels gaan.

Als tranen van de zee

worden ze meegenomen op de golven

en één voor één liefdevol op het strand geworpen.

Het hoge duin

Kijkend over de zee,

de duinen en het dorp,

waaien mijn gedachten mee,

en mijn zorgen evenzo.

Zie ik ze drijven

langs de grijze lucht,

kan ik met m'n vingers schrijven,

wat me kwelde,

mij verteerde,

slaak ik een diepe zucht.

Luisterend naar de wind,

die speelt met m'n haren,

mijn zorgen doet verwaaien,

denk ik aan het groen,

de vogels en de mensen.

Die dit sieraad bewaren,

zodat ik hier kan staan,

om te genieten en te ervaren

hoe kostbaar dit is,

voor ons en ons nageslacht.

© Erkenbald

Samen bij zonsondergang

Met het zand, nog heet onder mijn voeten,

Met de lucht, nog warm van de zon,

Met jouw hand, nog lief in de mijne,

Was het daar, waar onze vriendschap begon.

Met jouw blik, nog in mijn ogen,

Met jouw lichaam, zijdezacht,

Kon ik enkel nog maar dromen,

Naar een mooie, romantische nacht.

Samen kijkend naar de meeuwen,

Daar hoog in die rode lucht,

Wilde ik met jou en met geen ander,

Voor alles en iedereen op de vlucht.

Om voor altijd met jou te dromen,

Al luisterend naar het zeegezang,

Moest deze nacht oneindig duren,

Samen bij zonsondergang.

Het lied van de oude oceaan

Ik ben de Oude Oceaan

De Oorspronkelijke Moeder

Uit mijn Baarmoeder

Komt al het Leven voort.

Ja, geliefd kind

Wij zijn Eén.

 

Het bloed in jouw aderen

Is het zoute water van mijn Oceanen.

Jij draagt in je

De essentie van mijn wezen.

Want het Leven kwam voort uit de Oceaan.

Ik ben de Oorspronkelijke Moeder

En ik ben nog steeds

De Drager van
jouw Oorspronkelijke Essentie.

Onthoud …

Zo ver terug

Miljoenen jaren

Kolkten alleen de wateren
op de donkere planeet

En er was Licht!

En het Land verrees …

En toen kwam JIJ tot leven.

Maar ik was daar eerst

Over JOU aan het Dromen …

Wachtend op JOUW komst.

Ja, geliefd Kind,

Jij bent de Oceaan’s droom van zichzelf

die opkomt in het bewustzijn …

water

komt omhoog

en het land bewandelt

het Licht draagt.

Jullie zijn een prachtige droom

kom in de realiteit

Prachtige Kinderen van het Licht.

Maar jullie zijn mij vergeten, mijn kinderen.

Jullie kennen mij niet meer

als jullie moeder.

Ik roep jullie aan in de zachte golven

Ik kom naar jullie toe in dromen

Onthoud mij

Ik ben jullie Moeder.

Als jullie mijn stem opnieuw horen

Zullen wij Eén worden

De Dromer en de Droom.

Water

Bewandelt het Land

Draagt het Licht.

De zoute zeelucht

Dwalend op het strand


verbolgen door

onmenselijkheid


adem ik de zware zoute zeelucht in

en kijk naar die

ene meeuw


die trots voor mijn neus komt zwalpen.

En ik geneert door de

zandkorrels die in mijn ogen vliegen.


Gewaardeerd door de vele

schuimkolven van het zoute water der zee


die mij het ademen beletten

uiteen geschoven

als het ware

van kust tot aan het duingebied.

Verwonderd ben ik

van haar pracht en praal.

die woeste zee

het gutsende water

boekdelen van schreeuwende meeuwen.

en voorbij passerende eenzaten


waaronder ikzelf behoorde.

Hilda Van Loffelt

Vroeg in de morgen de zon

prikt boven de horizon uit.

Je hengels staan in de ochtend mist

de linker geeft geluid.

Snel ren je naar de hengel toe

en pakt hem op.

De spanning op de lijn
voelt log en zwaar,

je voelt het schudden
van zijn kop.

Langzaam komt een schim dichterbij.

Het net ligt voor hem klaar

maar je kan er nog niet bij.

Eeuwig lijkt het te duren.

Je voelt iets in de diepte onder de top

en staat aandachtig
in het donkere water te turen.

Dan na een lang gevecht
tussen man en vis.

Komt hij langzaam boven,

de mooiste die er is.

De steel van het net

strek je voor je uit.

Het net dat daarna het beest

in de armen sluit.

De vis is gevangen dat is een feit.

Je denkt er nog eens aan terug

als je weer naar huis toe rijdt.

Je zit aan de waterkant, je hengels staan stabiel.

Je tuurt over het water en vind rust in je ziel.

Je geniet van de natuur en alles om je heen.

Je zit met andere vissers, je zit soms alleen.

Je ziet de karpers golven door het water.

Je wilt er veel vangen, je belt het wordt wat later.

Dan gaat de pieper en je springt uit je tent.

De adreline stroomt door je lichaam,
maar dat voelt bekend.

Je hengel ligt stevig in je hand.

En na lange strijd heb je hem aan de kant.

Een knaap van een karper,
het was geen schub,
geen spiegel maar een rij.
Je onthaakt hem
zet hem terug in het water
en weg zwemt hij.

Je kijkt hem nog even na
en lacht dan zeer tevree.
Een echte sportvisser
neemt zijn gevangen vis niet mee.

Benjamin Mazereeuw

Voorjaarsbuien over de kust

Bruisende stilte, lokt mij naar de zee.

Het goudgele zand streelt mijn voeten.

De warmte verkwikt mijn hart.

Gedragen door de wind
deinen mijn gedachten weg,

over de witte golven:

"Een droom die eeuwig duren mag".

Plots steek
een scherpe wind woest de kop op.

Witte meeuwen kondigen schel
een felle voorjaarsbui aan.

Duizenden zandkorrels jagen

als agressieve naaldjes door de lucht.

Duinhalmen buigen met eerbied

uit ontzag voor de meesterwind,

Terwijl een stortbui

haar regengorduin
sluit over het blanke strand.

Ineengedoken wandel ik weg,

gegeseld door het zand,

Ontdaan van mijn winterse emoties,

meegevoerd door de kracht van de wind.

Plots wordt alles stil.

De zon werpt door de wolken,

haar messcherpe stralen,

Terwijl de zee in mij ...

De nieuwe lente heeft verwekt.

Auteur onbekend

Zittend op een duin
staart ze voor zich
in het niets.
De horizon een streep
gelijk haar mond

De zee is grauw
de lucht is grauw
alles is grauw
net zoals haar hart nu.

Eèn traan
word gevolgd door meer
meer en meer ...

Een zee van tranen
zoute bittere tranen
vloeien in het zand.

Haar handen strelen
het zand gedachtenloos
gelijk het was een kind.

Het geluid van de zee
haalt haar terug uit de trance
en ze schrikt van de hoge golf
die daar ineens is
en met een klap neerslaat
op het strand.

Het uitvloeiende water
komt over haar handen en voeten
om weg te zakken
in het al natte tranenzand.

Een glimlach
komt langzaam om haar mond
weer heeft de zee
haar niet in de steek gelaten
het lichter gemaakt
weer ruimte gegeven in haar hoofd.

Ze kijkt weer voor zich
en het lijkt net of de lucht en de zee
wat minder grauw zijn
nu haar hart nog.

~~~~~~~

© ZM

Meer mooie gedichten kun je vinden
in deze blog.

Footprints

Leave your footprints in the past

Look ahead while you feel the sand caressing your feet.

Life loves you for what you are in this moment

Not for the footprints that you have left

Those that the sea will soon erase.

Sporen in het zand

Wie in de namiddag bij laag tij

Wandelt over het strand

Ziet links en rechts en recht vooruit

Sporen in het zand.

Warempel interessant

Hier liep een trimmer

Z’n voeten 10 voor 2

Dat zal nooit wat worden

Hij heeft z’n bouw niet mee.

De afdruk van hoge hakken

Korte, vinnige pas

Die moet verdwaald zijn

Toen het nog mistig was.

Een sloffend heerschap

Sleepte slordige strepen

Kromme zeemansbenen

Liefhebber van schepen?

Een optimist op blote voeten

Fris voor de tijd van het jaar

Trok harten met een pijl

Uit liefde voor háár

Zware hondenpoten

Trippelpootjes rondom

Die plotseling verdwijnen

Ik vraag me af waarom

Stampende laarzenvoeten

Voor dag en dauw

Hier stond een hengelaar

Te kleumen van de kou

Het strand heeft verhalen

Geschreven in het zand

Twee edities per etmaal

‘t Is vaker dan de krant.

De zee

Het leven is als de zee

kalm ...

kabbelend ...

Sluit elke avond

een verbond met de zon

zij zakt ...

de zee wijkt

en komt terug

als een nieuwe dag.

Storm aan zee

het leven

in torenhoge golven

schuimend, briesend

en brekend op de rotsen.

De zon verliest

de wind wint

de zee is sterk

machtig ...

krachtig.

Hoger, beter, zwaarder

ze tilt alles op

en slaat het

meedogenloos ...

weer neer.

Nacht ...

dag ...

eb ...

vloed.

Zonsondergang aan zee

dansen aan zee

blote voeten in de branding

het leven ...

als de zee.

In that moment,

just before the sun settles

beneath the sea and when

the sky is ablaze with riches.

I wonder if night will capture

these colours. If gold and grey

slip away or stay to lift the dark,

if the waves will still spill over the sand.

If foam will flatten rock. I try

to memorise each salty drop, each

backlit cloud, each moment,

to flourish them forward.

Flush them through my dreams,

to let them seep their song

deep into my soul. I realise

that there will be other sunsets.

I will want to remember. But

this is one I will not forget.

Karen Sweet

Where sea meets sand

Inspired by the poem "Away" by Tom Balch

Where sea meets sand I stand

heavy with questions.

Where sea meets land I tread

re-living my journey.

Where water meets sky I peer

at the distant horizon.

With empty shell I walk away

with answers.

Sonya Florentino

Sand and Sea

Sand on our backs

sand on our feet and hands.

Dry sand, wet sand, gritty sand,

warm sand with shells;

Sand strewn with seaweed

and drowned with waves;

Sand pulled and spread

and tossed by the tide;

Sand bleached by the sun

under the water blue sky.

You are gone but the sand remains,

and the salty scent of the sea,

and the breeze that plays still with my hair

as though you were never here.

The white sails of ships, flying far away

catch gleams from the sun.

As it sinks into the sea,

and now belong only to me.

Thoughts of tide pools into which we sank,

bob again like peaks on waves,

but only as a reverie,

for in between the waves

I see the you that you became.

Who faithless, one day left,

while I stayed on the sand.

and only once glanced up

to say good-bye,

long after you had gone.

Oh, you came back, regretful,

some lovers do,

but I belonged by then, only to the sea.

Gloria Gay

De schittering van de zee

De schittering van de zee

De puurheid van de duinen

Zó grensoverschrijdend

Via eb en langs vloed

In zeeën van tijd

Schijnt de zon op m'n vleugels

Proef ik de vrijheid

De zee zit in mijn bloed.

© Dreamer maart 2006

De kracht van de natuur

Ik voel de kracht van de natuur

Al heeft er menig uur

In mijn hoofd een woeste storm gewoed.

 

Ik voel de kracht van de natuur zo goed

Ik voel de kracht van het licht

Al verbrandde het mijn "aangezicht"

En hunkerde ik naar verkoeling

Ik voelde diep van binnen een bedoeling.

Ik voel de goedheid in een mens

Al lijdt deze nog zo intens

Aan allerlei vormen van levenspijn.

Ik voel dat er andere Wetten zijn

Ik voel de goedheid in mezelf

Lang niet altijd, maar als dan vanzelf

Het zonlicht mijn wolkendek vervangt

Dan voel ik waar mijn hart naar verlangt.

 

En als ik soms even mijn

evenwicht niet meer vind

Dan voel ik een hand,

strelend als de wind

En soms in een menselijk gezicht.

De weerspiegeling van een lieflijk Licht

Dan voel ik dat in alles wat er is

Er niets teveel of te weinig is

En wat de toekomst me ook brengen zal

Ik voel, ik weet me,

in harmonie met het AL.

Schrijver onbekend

Een koude wind raakt voorzichtig mijn gezicht,

hij laat mijn haren even zweven.

Hij blaast de tranen van mijn wangen,

even waren angsten weggedreven.

Een stralende zon, in de blauwe lucht,

maar toch is er een koude wind.

Gedachten drijven naar me toe op golven,

van tranen van een klein kind.

Ik lig in het zand, mijn gezicht richting water,

een trilling loopt door mijn lijf.

Ik krijg kippenvel op mijn armen,

en ik verstijf.

'Wat gebeurt er' wil ik zeggen
maar je hoort geen geluid,

mijn lichaam lijkt plots gebonden.

Praten en bewegen zijn uitgesloten,

denken niet toegestaan,

wie kan mij dan nu nog verstaan.

Eenzaam alleen, op een strand aan zee,

met golven van wind, stormen van water in mijn ogen.

Maar toch blijf ik lachen, ook al weet ik niet waarom,

het lijkt ook allemaal zo stom.

Om daar vastgebonden te liggen en niets te kunnen,

alleen omdat je je hetzelf niet wil gunnen.

Een traan biggelt over mijn wang,

mijn haren slaan in mijn gezicht,

en zo schrijf ik weer eenzaam, een gedicht.

Auteur onbekend

Zwevend verken ik de golven

de nacht, de dagen

vliegen voorbij

zoekend naar liefdesbanden.

Op blote voeten

langs het water

verdwijnen mijn stappen

spoorloos in het zand.

De zee trekt zich langzaam terug

mijn gedachten zijn als meeuwen

verdwaald en krijsend

in het blauw van de lucht.

Ze zijn er wel

ik voel ze, hoor ze

maar ik bereik ze niet

ze blijven op een afstand.

Maar toch

elke keer weer

probeer ik het

en vlieg ik ze achterna.

Een zee van tijd

Als een meeuw in de lucht

Zweef ik boven de golven

Via de grenzeloze horizon

Terug naar de kust.

Al reizend langs stranden

Met schelpen bedolven

Droom ik mijn leven

Vind ik mijn rust.

 

De schittering van de zee

De puurheid van de duinen

Zó grensoverschrijdend

Via eb en langs vloed.

In zeeën van tijd

Schijnt de zon op m’n vleugels

Proef ik de vrijheid

De zee zit in mijn bloed….

© Dreamer maart 2006