Innerlijke vrijheid

Vrijheid is een innerlijke ervaring. In het niet-gehecht zijn ligt de sleutel tot vrijheid.

De Profeet
Kahlil Gibran

En een redenaar zei:

"Spreek tot ons over vrijheid.

En hij antwoordde:

... Want je kunt enkel vrij zijn, wanneer zelfs het verlangen vrijheid te zoeken een harnas voor je wordt en wanneer je niet langer over de vrijheid spreekt als over een doel en een vervulling. Je zult inderdaad vrij zijn, wanneer je dagen niet zonder zorg en je nachten niet zonder hunkering en verdriet zijn, maar deze dingen je leven omgorden en je er toch naakt en ongebonden bovenuit stijgt."

Vrij zijn

Zijn wie je bent,

waar je bent.



In het boek Jonathan Livingston Zeemeeuw van Richard Bach zegt Jonathan:

"Ieder van ons is in wezen een afspiegeling van de Grote Meeuw. We zijn vrij, onbegrensd vrij. Alles wat ons beperkingen oplegt, moeten we overwinnen. Je hele lichaam, van vleugeltip tot vleugeltip, is niet meer dan je denken zelf in een zichtbare vorm. Verbreek de ketenen van je gedachten en je verbreekt ook de ketenen van je lichaam. We zijn vrij om te gaan waar we willen en te zijn wat we zijn.

Je bent vrij om jezelf te zijn, Hier en Nu, werkelijk jezelf en niets kan dat beletten. Dat is de wet van de Grote Meeuw. Vrijheid is je enige ware aard. En alles wat die vrijheid belemmert moet opzij gezet worden, of het nu een ritueel is, of een vorm van bijgeloof, of welke begrenzing dan ook."

Hoe meer je je bewust wordt op welke manier je jezelf innerlijk en uiterlijk beperkt, door je gedachten, je omgeving, je lichaam, je emoties, hoe meer je in contact komt met je innerlijke kracht en van daaruit leeft. Dan stroomt het leven zelf in jou. Je identificeert je niet langer met wat je niet bent, maar je identificeert je met je eeuwige, goddelijke essentie."

Als je deze innerlijke vrijheid ervaart, kun je je vrij voelen, zelfs al zit je opgesloten binnen de muren van een gevangenis.

Je leeft niet langer in afgescheidenheid, je leeft in verbinding met de Bron.

I'm free

"Why is it," Jonathan puzzled, "that the hardest thing in the world is to convince a bird that he is free, and that he can prove it for himself if he’d just spend a little time practicing?

Why should that be so hard?"

Richard Bach

Jonathan Livingston Seagull

Don't believe what your eyes are telling you.
All they show is limitation.
Look with your understanding.

Find out what you already know
and you will see the way to fly.

Quote from the Book
Jonathan Livingstone Seagull
by Richard Bach

Learn to fly

How much more there is now to living!

Instead of our drab slogging forth and back to the fishing boats, there's reason to life!

We can lift ourselves out of ignorance, we can find ourselves as creatures of excellence and intelligence and skill.

We can be free!

We can learn to fly!

Jonathan Livingston Seagull

by Richard Bach

Jonathan Livingston Seagull

Jonathan Zeemeeuw bracht de rest van zijn dagen in een­zaamheid door, maar hij vloog nog veel verder weg dan het Grijze Klif. De enige zorg die hem kwelde was niet dat hij alleen was, maar dat de andere meeuwen niet wilden geloven in de heerlijkheid van het vliegen, die voor hen lag; ze weigerden hun ogen open te doen en te zien.

Iedere dag leerde hij meer. Hij ontdekte dat een gestroom­lijnde duikvlucht met hoge snelheid hem in staat stelde de zeld­zame en smakelijke vissen te vangen, die enige meters onder het wateroppervlak leven: hij hoefde niet langer in het kielzog van vissersboten te blijven hangen en brood te stelen om in leven te kunnen blijven. Hij leerde te slapen in de lucht, na 's nachts een koers te hebben uitgezet op de landwind, en zo een paar honderd mijl af te leggen van zonsondergang tot zonsopgang.

Met dezelfde innerlijke controle vloog hij dwars door zware mist en steeg daar zelfs boven uit, tot hoog in de duizeligmakende blauwe lucht.

Terwijl iedere andere meeuw ondertussen op de grond zat en niets anders om zich heen zag dan mist en regen. Hij leerde om op de hogere luchtstromen diep landinwaarts te vliegen en daar te genieten van een heerlijk insectenmaal.

Wat hij eens had gehoopt voor de Vlucht, viel hem nu zelf ten deel, hem alleen. Hij had geleerd te vliegen, en hij had geen spijt van de prijs die hij had moeten betalen. Jonathan Zeemeeuw kwam erachter dat verveling en angst en haat de redenen zijn waarom een meeuwenleven zo kort is, en omdat hij dat alles niet kende, leidde hij inderdaad een lang en gelukkig leven.

Ze kwamen in de avond en troffen Jonathan Livingston Zeemeeuw alleen, vredig voortglijdend langs zijn geliefde hemel. De twee meeuwen die naast zijn vleugels verschenen waren zuiver wit als sterrenlicht, en het schijnsel dat ze uitstraalden was zacht en vriendelijk in de hogere donkere nachtlucht. Maar het mooiste van alles was de perfectie waarmee ze vlogen, hun vleugeltips bewegend op precies een centimeter afstand van de zijne.

Zonder een woord te zeggen onderwierp Jonathan hen aan een proef, een proef die nog nooit een meeuw had doorstaan. Hij draaide zijn vleugels en liet zijn snelheid teruglopen tot een enkele mijl boven zijn overtreksnelheid. De twee stralende vogels vertraagden hun vlucht tegelijk met hem, soepel, hun formatie gesloten houdend. Ze kenden het geheim van het langzaam vliegen.

Hij vouwde zijn vleugels samen, maakte een rolbeweging en stortte zich in een duikvlucht, tot hij een snelheid bereikt had van driehonderdtachtig kilometer per uur. Zij doken naast hem, naar omlaag flitsend nog steeds in formatie, zonder een enkele hapering.

Hij won weer hoogte en zweeg een tijdje, voor hij iets zei. "Goed dan," zei hij, "wie zijn jullie?"

"Wij zijn van jouw Vlucht, Jonathan. Wij zijn je broeders." De woorden klonken kalm en beslist. "We zijn gekomen om je hogerop te brengen, naar huis."

"Ik heb geen huis. Ik heb geen Vlucht. En we vliegen nu in de hoogste zone van de Grote Bergwind. Hoger dan een kleine honderd meter kan ik dit oude lijf niet meer krijgen."

"Dat kun je wel, Jonathan. Want je hebt het geleerd. Je hebt de ene leerschool voltooid, en het is tijd om aan een andere te beginnen."

Het licht, dat hij zijn hele leven in zich had voelen branden, scheen helderder dan ooit. Ze hadden gelijk. Hij, Jonathan Zeemeeuw, kon wèl hoger vliegen, en het wàs tijd om naar huis te gaan. Hij wierp nog één keer een lange blik op de hemel, op dat prachtige zilveren land waar hij zoveel had geleerd. "Ik ben bereid," zei hij tenslotte.

En Jonathan Livingston Zeemeeuw steeg naar boven, samen met de witte sterrevogels, om te verdwijnen in strakke donkere lucht.

Richard bach - Jonathan Livingston Zeemeeuw

Jonathan Livingston Zeemeeuw

De zeemeeuw Jonathan zoekt de grenzen van het meeuwen-bestaan op. Omdat hij anders is dan de anderen wordt hij verstoten uit de zwerm. Hij laat zich hier niet door leiden en trekt er alleen op uit om de wereld verder te ontdekken. Uiteindelijk keert hij terug naar zijn oorspronkelijk zwerm en gaat anderen leren over zijn inzichten.

Jonathan Livingston Zeemeeuw is het verhaal van een meeuw die zijn meeuwenleven te beperkt vindt. Jonathan Livingston streeft naar iets hogers - ook letterlijk, door zo hoog en zo elegant en zo snel mogelijk te vliegen.

De jonge Jonathan Livingston Zeemeeuw behoort niet tot de grote groep, die alleen vliegt om op voedsel te jagen. Hij wil van vliegen een kunst maken, grenzen doorbreken, waardoor hij volkomen vrij zal zijn. Daardoor wordt hij uit de meeuwengemeenschap gestoten, maar hij zet door en leert steeds nieuwe beperkingen overwinnen. De lezer voelt dat de auteur een piloot is, die de menselijke techniek van het vliegen kent en ook die van de meeuwen intens heeft waargenomen. Jonathan is het symbool van het verlangen naar onbegrensde vrijheid in de mens.

Jonathan Livingston Zeemeeuw komt erachter dat verveling en angst en haat de redenen zijn dat een meeuwenleven zo kort is, en omdat hij dat alles niet kent, leidt hij inderdaad een lang en gelukkig leven. Al vliegend komt hij in een hogere werkelijkheid terecht, een wereld waar meer meeuwen zijn zoals hij.

Indrukwekkend en inspirerend spiritueel verhaal over een zeemeeuw die anders is dan zijn soortgenoten. Daardoor wordt hij verstoten uit de zwerm. Hij laat zich hier niet door leiden en trekt er alleen op uit om de wereld verder te ontdekken. Uiteindelijk keert hij terug naar zijn oorspronkelijke zwerm en gaat anderen leren over zijn inzichten.

Mooi geschreven, heel herkenbaar en je sluit Jonathan Livingston Zeemeeuw meteen in je hart.

Je hebt de vrijheid jezelf te zijn,

je ware ik te tonen, Hier en Nu,

en niets of niemand kan je tegenhouden.