Vis is gezond!

Uit onderzoek aan the University of Pittsburgh Medical Center blijkt dat wekelijks minstens één keer vis eten, kan helpen om de hersenen in goede conditie te houden en zou mogelijk ook het optreden van dementie kunnen vertragen. Bij dit onderzoek werden 260 gezonde personen gedurende tien jaar opgevolgd. Bij het begin en het einde van die periode werden hersenscans gemaakt.

Bij mensen die één keer per week gestoomde, gebakken of gegrilde (maar niet gefrituurde) vis eten, blijft de grijze stof in bepaalde delen van de hersenen beter bewaard dan bij mensen die geen of minder vis eten. Dit zou volgens de onderzoekers een positief effect hebben op de gezondheid van de hersenen en het leervermogen, en mogelijk geheugenverlies en de ziekte van Alzheimer kunnen vertragen.

Eet meer vis!

De Chinese onderzoeker Jie Liang van Xijing Hospital bestudeerde samen met collega's de resultaten van 41 studies waarbij werd gekeken naar het verband tussen de consumptie van vis en het krijgen van kanker. Het gaat om studies uit onder meer de Verenigde Staten, Noorwegen, Japan en Finland, gepubliceerd tussen 1990 en 2011.

De onderzoekers concludeerden dat het regelmatig eten van vis het risico op het krijgen van darmkanker met 12 procent doet afnemen. De onderzoekers hielden rekening met de leeftijd van de deelnemers aan de studie, hun alcoholconsumptie, hoeveel rood vlees ze aten en andere risicofactoren. In de studie werd vooral gekeken naar de consumptie van verse vis.

(Link)

Kibbeling

Kibbeling is een snack die bestaat uit stukken gesneden vis die in een deeg beslag wordt gedompeld en daarna wordt gefrituurd. Het verkopen van kibbeling onder de noemer gebakken kibbeling is daarmee feitelijk onjuist.

"Kibbeling" is een verbastering van het woord "kabeljauwwang". Deze wangetjes werden apart uitgesneden en werden ooit als "kibbeling" aangeboden. De originele kabeljauwwangetjes hebben een zeer aparte eigen smaak en textuur en zijn onvergelijkbaar met de meestal als snack aangeboden (nep)kibbeling. Later is men buikstukken van kabeljauw ook gaan verkopen als "kibbeling". Naar verluidt werd kabeljauw vroeger altijd in gelijke stukken gesneden en werd van de overblijvende vis kibbeling vervaardigd. Door de hoge prijs van de kabeljauw wordt tegenwoordig vaak met andere vissoorten gewerkt, zoals pollak, heek, wijting en koolvis.

Kibbeling wordt vaak met remoulade- of knoflooksaus gegeten. Sommige kibbeling gemaakt van Alaska pollak hebben nu een MSC-keurmerk (Marine Stewardship Council).

Recept kibbeling

Ingrediënten:

500 gr witte visfilet (kabeljauw (origineel) maar zelf gevangen snoekbaars is misschien wel lekkerder, polak, wijting kan ook)

Viskruiden

900 gram bloem

4 eieren

2 liter melk e.o. water.

3 liter zonnebloemolie

Bereidingswijze:

Snij van de stukken vis blokken van ongeveer 3 bij 4 cm. Gewoon grof snijden hoeft niet precies.

Bestrooi de kibbeling in wording met wat viskruiden.

Maak het beslag in een kom door de melk, eieren goed te mengen, voeg nu langzaam de bloem toe en blijf goed roeren tot je een mooie pap krijgt, niet te dik!

Verwarm de frituur met zonnebloemolie voor naar 180 graden.

Haal de blokken vis door het beslag. En schep deze nu langzaam met een schuimspaan in de olie.

Kort laten frituren tot de kibbeling een mooi kleurtje heeft!

Bij dit kibbeling recept hoort natuurlijk remouladesaus. Knoflooksaus is er ook heerlijk bij.

Bron: Simpelkoken

Mesheften

Er zitten miljarden mesheften in de Noordzee. Je ziet ze steeds vaker op het strand. Leeggepeuzeld door de meeuwen en de strand- lopertjes. Helaas, want ze zijn erg lekker, bijvoorbeeld even heel heet op de bbq of in een grillpan met een beetje knoflook, platte peterselie, scheutje witte wijn en wat verse citroensap.

In de winkel of de markt zie je ze in Nederland zelden, al worden ze wel gevangen voor de Italianen en Spanjaarden. De meeste van deze messen of zwaarden zijn tegenwoordig Amerikanen. De Amerikaanse zwaardschedes verdringen de andere schelpdieren.

Mesheften is de verzamelnaam voor verschillende soorten schelpdieren. De bekendste zijn het kleine en groot tafelmesheft, de grote zwaardschede, de Amerikaanse zwaardschede en de messchede. Ze leven in de bodem en zitten soms wel tot 50 cm diep. De schelpen van levende dieren steken vertikaal in het zand. Bij zeer laag water (tij) kan je soms levende dieren vinden. Ze leven van plankton, dat ze uit het water filteren. De langwerpige vorm doet inderdaad denken aan het handvat van een tafelmes.


Groot mesheft

Klein mesheft

De kop in het zand

Mesheften leven aan de kust en voeden zich alleen bij vloed. Ze zitten net onder de oppervlakte van het zand en en steken hun korte sifons (zuigbuizen) naar buiten. Het water, dat zuurstof en voedseldeeltjes bevat wordt door een van de sifons naar binnen gezogen. Door de andere sifon worden afvalstoffen naar buiten gewerkt.

Wanneer het eb is, trekken de mesheften zich terug onder het zand. Soms zie je aan de kuiltjes in het zand waar ze zitten. Af en toe spuit er water door naar boven. Een mesheft beweegt zich op en neer in zijn hol (kuil) door zijn gespierde voet aan het onderste uiteinde te gebruiken. Mesheften verlaten niet vaak hun holen en als het nodig is kunnen ze zich weer snel ingraven.

Recept voor gefrituurde mesheften



Voor het recept gefrituurde mesheften

Ga naar deze site